તાજેતરની પોસ્ટસ

April 29, 2009

એમ શાને થાય છે - રિષભ મહેતા

એમ શાને થાય છે તારા વગર રહેવાય નૈ,
ને વળી આ લાગણીને પ્રેમ પણ કહેવાય નૈ.

ખૂબ ઊંડેથી તને હું સાદ દઉં છું ને છતાં,
તું મળે પ્રત્યક્ષ ત્યારે ‘કેમ છે?’ પુછાય નૈ.

રાહ તારી જોઉં કે નીરખું કે હું ઝંખું તને ,
ત્રણ ઘટનાઓથી આગળ આ કથા કંઈ જાય નૈ.

હુંય એ જાણું જ છું કે તું બધું જાણે જ છે,
તુંય એ જાણે જ છે કે કંઈ બધું કહેવાય નૈ.

એટલી નાજુક છે તારી નિકટતા, કે તને-
એ તૂટી જાવાના ડરથી સ્પર્શ પણ કંઈ થાય નૈ.

એક દી તું આ નજરથી દૂર થઈ જાશે અને
હું કહી પણ ના શકીશ કે કંઈ મને દેખાય નૈ.

મ્હેકતો ગજરો હશે તારી લટોમાં ને અહીં -
એ સ્થિતિ મારી હશે કે શ્વાસ પણ લેવાય નૈ.

આ બધું કેવી રીતે છે આ બધું શા કારણે ?
આ બધું કહેવાય નૈ , સહેવાય નૈ, સમજાય નૈ.

- રિષભ મહેતા

April 27, 2009

વહાલી દીકરી - રમેશ પટેલ (આકાશદીપ)

વહાલી દીકરી
મમતાએ મઢી
સંસ્કારે ખીલી
વહાલી દીકરી
ભર બપોરે દોડી
બારણું ખોલી
ધરે જળની પ્યાલી
વહાલી દીકરી
હસે તો ફૂલ ખીલે
ગાયે તો અમી ઝરે
ગુણથી શોભે પૂતળી
વહાલી દીકરી
રમે હસતી સંગ સખી
માવતર શીખવે પાઠ વઢી
સૌને હૃદયે તારી છબી જડી
વહાલી દીકરી
વીતી અનેક દિવાળી
જાણે વહી ગયાં પાણી
સોળે કળાએ ખીલી જાણે રાણી
વહાલી દીકરી
પૂજ્યાં તે માત પાર્વતી
પ્રભુતામાં માંડવા પગલી
લેવાયાં લગ્ન આંગણિયે
મહેંકે સુગંધ તોરણિયે
દિન વિજયા દશમી
વહાલે વળાવું દીકરી
વાગે શરણાઈ ને ઢોલ
શોભે વરકન્યાની જોડ
વિપ્ર વદે મંગલાષ્ટક
શોભે કન્યા પીળે હસ્ત
આવી ઢૂંકડી વિદાય વેળા
માવતર ઝીલે છૂપા પડઘા
વ્યથાની રીતિ ના સમજાતી
વાત કેમ કહેવી બોલે દીકરી
ઝીલ્યા વડીલોના મોંઘા બોલ
વગર વાંકે ખમ્યા સૌના તોલ
દીકરીની વ્યથા ઉરે ઉભરાણી
કેમ સૌ આજ મને દો છોડી
આવી રડતી બાપની પાસે
બોલી કાનમાં ખૂબ જ ધીરે
કોને બોલશો-વઢશો પપ્પા હવે
હું તો આજ સાસરિયે ચાલી
કેવું અંતર વલોવતા શબ્દો બોલી
જુદાઈની કરુણ કેવી કથની
થયો રાંક લૂંટાઈ દુનિયા મારી
આજ સંબંધની સમજાણી કિંમત ભારી
આંખનાં અશ્રુ બોલે વાણી
નથી જગે તારા સમ જીગરી
તું સમાઈ અમ શ્વાસે દીકરી
તારા શબ્દો ટપકાવે આંખે પાણી
ઓ વહાલી દીકરી
ઘર થયું આજ રે ખાલી

- રમેશ પટેલ (આકાશદીપ)

April 24, 2009

‘આવ, ભાણા, આવ’ - શાહબુદ્દીન રાઠોડ

મારા નાના પુત્ર અફઝલે મને કહ્યું : ‘પપ્પા, મારે બૂટ લેવા છે.’
મેં કહ્યું : ‘બૂટની શું કિંમત છે ?’
અફઝલ કહે : ‘બસો ચાલીસ રૂપિયા અને વીસ રૂપિયા મોજાનાં.’
મેં તેને બસો સિત્તેર રૂપિયા આપ્યા અને કહ્યું, ‘લઈ લેજે બૂટ-મોજા અને વધે તે રાખજે.’ એક કલાકમાં એ બૂટ-મોજા લઈ પાછો આવ્યો. તેના ચહેરા પર આનંદ હતો. આંખોમાં ઉલ્લાસ. તરત નવાં બૂટ-મોજા પહેરી તે સ્કૂલે જવા રવાના થયો… એ સ્કૂલે ગયો અને હું શૈશવના સ્મરણોમાં સરી પડ્યો. અફઝલ જેવડી મારી બાર વર્ષની ઉંમર. એ અમારા ગામની નાનકડી મોચી બજાર – પાંચ-છ દુકાનો, તેમાં કામ કરતા જેઠામામા, દુદામામા, ભગતમામા – બધા મોચીને અમે મામા કહેતા. એ બજારમાં મેં બૂટ માટે જે ધક્કા ખાધા છે, જીવનમાં જે યાતના સહી છે, જે દુ:ખો વેઠ્યાં છે તેનાં સ્મૃતિમાં સંઘરાઈને પડેલાં ચિત્રો એક પછી એક મારા માનસપટ પરથી પસાર થવા લાગ્યાં.

સૌ પ્રથમ તો બૂટ માટે મારે વડીલો પાસે વિધીસર ડિમાન્ડ રજૂ કરવી પડતી. પ્રથમ ભાઈને – છોટુભાઈને, પછી અમીનાબહેનને, પછી મારી બા સમક્ષ હું રજૂઆત કરતો, પછી મારા બાપુજીને જણાવતો. પરિવાર સામેના અસ્તિત્વને ટકાવી રાખવાના મહાન પડકાર સામે મારી સમસ્યા સૌને સાવ ક્ષુલ્લક લાગતી, એટલે કોઈ લક્ષ આપતું નહીં. સાતમ-આઠમનો મેળો, તરણેતરનો મેળો, ગણેશોત્સવ, નવરાત્રિ, લગ્નગાળો, શાળાના પ્રવાસો વગેરે પ્રસંગો બૂટ પહેરવાના પ્રસંગો ગણી શકાય. દિવાળી, બેસતું વર્ષ વગેરે પર્વોમાં બૂટ પહેરીને મહાલવાની તીવ્ર ઈચ્છા થતી અને અવારનવાર માગણી નામંજૂર થવા છતાં હું નેપોલિયનની જેમ હિંમત હાર્યા વગર પ્રયાસો ચાલુ રાખતો.

આખરે મારા બૂટ ખરીદવાનો પ્રશ્ન સમગ્ર પરિવાર માટે એક જટિલ સમસ્યા બની જાય તેટલી હદે મારા પ્રયાસો પહોંચતા ત્યારે પરિવારના સમગ્ર સભ્યોની મિટિંગ મળતી. બૂટ કરતા કઈ-કઈ બાબતો વધુ મહત્વની છે તેની વિગતે ચર્ચા થતી. બૂટ મને અપાવવા જોઈએ તેનો સૈદ્ધાંતિક સ્વીકાર થતો, પરંતુ સમગ્ર પરિસ્થિતિની સમીક્ષા કર્યા પછી સરવાળે સર્વાનુમતે નક્કી થતું, ‘જૂના બૂટને રીપેર કરાવી, ફાટ્યા હોય ત્યાં થીંગડાં મરાવી, નવી સગથળી નખાવી, પોલિશ કરાવી, જોનાર ઓળખી ન શકે તેવા, નવા જેવા બનાવી દેવા.’ મને આ નિર્ણય સંભળાવવામાં આવતો. નિર્દોષ છૂટવાને બદલે પાંચ વર્ષની સાદી કેદની સજા સાંભળે એમ હું પરિવારનો નિર્ણય સાંભળતો.

‘મારા કરમે લખ્યું કથીર’ એમ વિચારી જૂના જોડા રીપેર કરાવી લેતો. પછી તો રીપેર કરાવી-કરાવી આડાંઅવળાં થીંગડાં માર્યા પછી જોડાનો મૂળ આકાર જતો રહ્યો હતો. છેલ્લે પિતાની પરવાનગીથી મેં સોમલને જોડા આપી દીધા. તેણે પણ પ્રથમ હાથમાં લઈ, પરીક્ષણ કરી, અમને પગે લાગી, વિનયપૂર્વક પાછા મૂકી દીધા, ત્યારે મારી નવા બૂટ માટેની માગણી પર મંજૂરીની મહોર મારવામાં આવી, ‘દુદામામાને ત્યાં જઈ પરમાણું નાખી આવજે.’ એવો હુકમ કરવામાં આવ્યો અને મારી ખુશીનો પાર ન રહ્યો.

ઉમંગમાં ને ઉમંગમાં હું દોડીને દુદામામાની દુકાને પહોંચ્યો અને કહ્યું : ‘દુદામામા, મારા બૂટ સીવવાના છે. મારા બાપુજીએ કહ્યું છે. મારે લાલ બૂટ સીવડાવવા છે.’ એકીશ્વાસે હું ઘણું બોલી જતો. દુદામામા મને ‘આવ, ભાણા, આવ’ કહી ચામડાં દૂર કરી બેસવાની જગ્યા કરી આપતા. પછી પિતાના, માતાના, ભાઈના – બધાના સમાચાર પૂછતા. હું કહેતો, ‘પણ પરમાણું (માપ) પહેલા લઈ લ્યોને !’ દુદામામા ટાઈફોઈડના દર્દીની ઝીણી-ઝીણી વિગતો ડૉક્ટર કાળજીપૂર્વક જાણી લે તેવી રીતે બૂટ અંગેની વિગતો મને પૂછીપૂછીને ધ્યાનમાં રાખતા. લાલ કે કાળા, વાઘરીવાળા કે વાઘરી વગરના, અણીવાળા કે ગોળ, બધું વ્યવસ્થિત પૂછી દુદામામા રેલવેનો એક તરફ લખાયેલો અને પાછળ કોરો એવો ચોપડો કાઢતા અને મને કહેતા, ‘લે મૂક, ભાણા, પગ’ હું પગ મૂકતો અને જાડી પેન્સિલથી દુદામામા પરમાણું લીટી દોરીને લઈ લેતાં. બૂટના પ્રોજેક્ટનો પ્રાથમિક તબક્કો આ રીતે પૂરો થતો.
હું પૂછતો : ‘હું બૂટ ક્યારે લઈ જાઉં ?’
તે કહેતા : ‘જો ને, ભાણા, આજે જાણે શનિવાર થયો. રવિ, સોમ, મંગળ અને જો બુધવાર પણ જાવા દે. એ ગુરુવારે લઈ જજે. વાર પણ સારો ગણાય.’

એ પાંચ દિવસ પસાર કરવા મારે માટે અસહ્ય થઈ પડતાં. વળી ગુરુવારની કલ્પના કરતાં આનંદ થતો. શનિથી બુધ સુધીના દિવસો પસાર થશે, ગુરુવાર આવશે – હું બૂટ લઈ આવીશ નવાનકોર, લાલ વાઘરીવાળા… પહેરીને હું નિશાળે જઈશ, છોકરા-છોકરીઓ જોઈ રહેશે… પાંચ દિવસ પસાર કરી ગુરુવારે હું ઉત્સાહમાં દુદામામાની દુકાને પહોંચતો અને કહેતો, ‘મારા બૂટ ? લાવો, મારા બૂટ જલદી આપી દો.’ પરંતુ મારી આવી ઉત્કંઠાની દુદામામા માથે કોઈ અસર થતી નહીં. કાયમની ટેવ પ્રમાણે તેઓ કહેતા, ‘આવ, ભાણા, આવ, છોટુમિયાં ક્યાં છે ?’
હું કહેતો : ‘દ્વારકા પાસે બરડિયા સ્ટેશન છે ત્યાં સ્ટેશનમાસ્તર છે.’
‘હાં, તો બરાબર…’ દુદામામાની લાંબી વાત શરૂ થતી : ‘અરે, ભાણા, હું તને કહેતા ભૂલી ગયો. અમે જાણે આખું કુટુંબ દ્વારકા જાત્રાએ ગયા’તા, એમાં દ્વારકામાં આવતાંકને છોટુભાઈ ભેગો થઈ ગયો. અરે, પણ અમને જોઈને શું ખુશ થયો છે ! મને કહે, ‘મામા, તમે આંઈ ક્યાંથી ?’ મેં કહ્યું, ‘આખું ઘર જાત્રાએ નીકળ્યા છીએ. હજી આ ગાડીમાંથી ઊતર્યાં જ છીએ.’ સાથે ગરમ ચા પી પછી મંદિરે દ્વારકાધીશનાં દર્શન કરાવ્યાં. આખું દ્વારકા ફેરવ્યાં અને છેલ્લે સ્ટેશને આવી ગાડીમાં સારી જગ્યા ગોતી બેસાડી દીધાં તે અમે સીધા આવતાં રિયાં, કાંઈ તકલીફ ન પડી. મોટો ઈ મોટો !’

દાદુમામા એવી લાંબી રસપૂર્વક વાત કરતા કે મને બૂટ ભૂલવી દેતા, પણ હું કહેતો, ‘પણ મારા બૂટનું શું ? બૂટ ઝટ આપોને !’
‘અરે ભાણા, ઈ જ તો તને કહું છું. આ જાત્રામાં થોડા દિવસ કામ નથી થયું, એમાં રહી ગયા છે. કામ તો, ભાણા, આખી જિંદગી કરવું જ છે ને ? પણ જો શુક્ર, શનિ, રવિ – એ સોમવારે લઈ જજે, બસ ?’ હું રોવા જેવો થઈ જતો. ‘તમે ખોટેખોટા ધક્કા ખવરાવો છો ! બૂટ સીવતા નથી !’ આવો બબડાટ કરી ભગ્યહૃદયે દરવાજો વટી જતો, ફરી મારી જાતને ઉત્સાહમાં લાવવા પ્રયત્ન કરતો : ‘આટલા દિવસ ગયા, ત્રણ દિવસ વધુ, એમાં શું ?’ પાછો હું દાદુમામાની દુકાને જતો.
‘તમે સોમવારે લઈ જવાનું કહ્યું હતું. આજે સોમવાર છે.’
દુદામામા કહેતા : ‘અરે ભાણા, બેસ તો ખરો ! હં…. આ તારાથી મોટો શું કરે ?’
હું કહેતો, ‘અત્યારે પરશુરામ પોટરીમાં નોકરી કરે છે.’
બસ, આટલું સાંભળતાં દુદામામાની વાત શરૂ થતી : ‘અરે ભાણા, કરીમભાઈ તે કાંઈ ભજન ગાય છે… બધાં જૂનાં ભજન – ગંગાસતી અને પાનબાઈનાં, રવિસાહેબ અને ખીમસાહેબનાં ! મોટો ભજન ગાય છે એ મને ખબર નહિ. મેં તો હમણાં અસ્થળની જગ્યામાં સાંભળ્યાં.’ હું અધીરો થઈ દાદુમામાને વચ્ચે અટકાવી કહેતો :
‘અરે, પણ મારા બૂટ આપી દો ને !’
‘હવે ભાણા, તારુંય રિયું ને મારુંય રિયું. એ શુક્રવાર પાકો. જા, હવે વેણ ફરે તો કેજે. બસ ?’ આમ મને ફરી વાયદો આપવામાં આવતો. હું આક્રોશ ઠાલવતો : ‘જોજો, હું બૂટ લીધા વગર જાવાનો નથી. ન સીવવા હોય તો ના પાડી દ્યો, પણ ધક્કા ખવરાવી-ખવરાવી તોડી નાખો મા ?’
દુદામામા કહેતા, ‘તું નારાજ થા મા, ભાણા, હવે શુક્રવારનો શનિવાર ન થાય, બસ !’ આમ બધું પાકે પાયે કરી હું દરવાજા સુધી પહોંચતો ત્યાં ‘એ ભાણા’ એમ હાંક મારી દુદામામા મને પાછો બોલાવતા, ગંભીર થઈ મને કહેતા, ‘જો ભાણા, ઉઘાડા પગે આવજે અને બૂટ પહેરીને જજે.’ આટલી સૂચના મળતા હું એટલો લહેરમાં આવી જતો કે ઉમંગમાં ને ઉમંગમાં કુંવરજી વાઘરીની દુકાન વટી ગયા પછી મને યાદ આવતું કે ‘છ મહિનાથી હું ઉઘાડે પગે તો છું જ !’

શુક્રવારે દુદામામા હવે શું બહાનું કાઢે છે તેનો પ્રથમ વિચાર કરીને, માનસિક રીતે તૈયાર થઈને હું એમની દુકાને પહોંચ્યો. એ કાંઈ કહે તે પહેલાં મેં કહ્યું, ‘લાવો બૂટ.’
દુદામામા કહે, ‘ભાણા, કાળા કરવા છે કે લાલ ?’
હું ક્રોધમાં ધ્રૂજવા માંડતો : ‘અરે તમને દસ વાર કીધું છે લાલ કરવાના છે ! પહેલે દિવસે જ નક્કી થયું છે ને અત્યારે પૂછો છો કે લાલ કરવા છે કે કાળા ?’
દુદામામા કહે : ‘હું તો લાલ કરતો’તો, પણ પછી થયું : ફેશન કાળાની છે એટલે થયું : ભાણાને પૂછી પછી આગળ વધવું.’
‘અરે લાલ….લાલ….લાલ… હવે કાંઈ’ હું બોલીને ભાગતો અને ‘ભાણા, સોમવારે લઈ જજે.’ એવી સૂચના સાંભળતો ઘેર આવતો.

વળી સોમવારે પહોંચીને હું કહેતો, ‘લાવો બૂટ.’
દુદામામા સામે દીવાલ પર ઓઠામાં રાખેલ જોડ બતાવી કહેતા, ‘જો રહ્યા.’
હું જોઈ રહેતો…. લાલ, ચમકતા, અણીવાળા, વાઘરીવાળા… હું ઓઠા સાથે બૂટ લઈ જવા અધીરો થઈ આગળ વધતો, ત્યાં દુદામામા કહેતા, ‘ભાણા, બે દિવસ ઓઠામાં રાખવા પડશે, નહિતર શું થશે – તને ડંખ પડશે સમજ્યો ?’ મને તેમની વાત વાજબી લાગી. મેં કહ્યું, ‘રાખો ઓઠામાં, બસ ? બે દિવસ પછી આવીને હું લઈ જઈશ.’ બે દિવસ પછી હું ગયો તો બૂટ પણ નહીં અને ઓઠું પણ નહિ. મેં કહ્યું :
‘ક્યાં છે મારા બૂટ ?’
‘અરે, ભાણા ! કહી દુદામામાએ શરૂ કર્યું : ‘વાત જાણે એમ થઈ કે સીતાપુરથી મગનભાઈનો સુરેશ આવ્યો’તો, ઈ આ બૂટ જોઈ ગયો. બસ, સુરેશે હઠ લીધી, ‘મારે તો આ જ બૂટ જોઈએ.’ તે શેઠ ફુલજીભાઈને મોકલ્યા. સુરેશ હારે આવ્યો ને બૂટ લઈ ગયો. મને થયું કે ભાણાને આથી સારા બનાવી દઈશ. હવે તો જો, પરમ દિવસે મંગળવારે લઈ જજે. બે દિવસ આમ કે આમ….’

વળી દુકાને હાજર થયો ત્યારે દુદામામાએ એ જ સ્વસ્થતાથી, એ જ શાંતિથી મેડામાંથી ચોપડો ઉતાર્યો, ખોલ્યો, મારી સામે મૂકી કહે : ‘મૂક, ભાણ, પગ.’ હું અવાચક થઈ ગયો. આંખે અંધારા આવી ગયા. મારો અવાજ ફાટી ગયો : ‘શા માટે ?’ એટલું જ બોલી શક્યો.
‘એ આગલું પરમાણું (માપ) હાથવગું નથી રિયું. મૂળ વાત આમ હતી. હું તને કહી નો’તો શકતો. મને એમ કે ભાણો ખિજાશે.’ આ રીતના બહાના અને મારા અવિરત ધક્કાને અંતે આઠ મહિને મને બૂટ મળતા. મારી આકરી તપશ્ચર્યાનો અંત આવતો. દુદામામા સાચે જ મને બૂટ આપતા. વડીલોની બારોબાર મળેલી સૂચના મુજબ એક આંગળ મોટા સિવાતા, જેથી બે વર્ષ ચાલે. પણ મને તો બૂટ મળ્યાનો અનહદ આનંદ થતો. એ પહેરીને હું નીકળતો ત્યારે મને બજાર સાંકડી લાગતી. જો કે મેળા, લગ્નગાળો, પરીક્ષા, દિવાળી એવા બૂટ પહેરવાના શુભ પ્રસંગો તો વીતી જતા, પણ છેવટે બૂટ મળ્યાના આનંદમાં અગાઉનો વિષાદ નાશ પામતો.

તદ્દન સાધારણ વસ્તુ હોય, પણ તે મેળવવી જો અશક્ય બની જાય તો તેનું મહત્વ ખૂબ જ વધી જાય છે. મોટી ઉંમરે પરણનારના લગ્નજીવન સફળ નીવડે છે. તેમના પ્રસન્ન દાંપત્યનું રહસ્ય કદાચ આ પણ હોઈ શકે. શ્રીમંતોના બાળકોના જીવન નીરસ બની જાય છે, કારણ, બધું સહેલાઈથી તેમને મળી જાય છે. એટલે જ જાનકીનાથ બોઝ – સુભાષચંદ્ર બોઝના પિતા સુભાષબાબુને કહેતા : ‘બેટા, પિતાની શ્રીમંતાઈ જેવી ઝેરી ગરીબાઈ આ જગતમાં બીજી એકેય નથી.’

(‘રીડ ગુજરાતી’માંથી સાભાર.)

April 23, 2009

મળ્યું - હરિશ્ચન્દ્ર જોશી

સાવ અંગત એક સરનામું મળ્યું,
આજ વર્ષો બાદ એ પાનું મળ્યું.

મેં લખેલી ડાયરી વાંચી ફરી,
યાદની ગલીઓમાં ફરવાનું મળ્યું.

સોળમા પાને પતંગિયું સળવળ્યું,
જીવવા માટે નવું બહાનું મળ્યું.

જાણ થઈ ના કોઈને, ના આંખને,
સ્વપ્ન એ રીતે મને છાનું મળ્યું.

એક પ્યાસાને ફળી સાતે તરસ,
બારણા સામે જ મયખાનું મળ્યું.

- હરિશ્ચન્દ્ર જોશી

April 22, 2009

હજી પણ એમને ખાના ખરાબી ની ખબર ક્યા છે - બરકત વિરાણી ‘બેફામ'

હજી પણ એમને ખાના ખરાબી ની ખબર ક્યા છે,
હજી પણ અમને પુછી રહ્યા છે કે તારુ ઘર ક્યા છે.

મને પણ કોઇ શક પહેલી નજર ના પ્રેમ પર ક્યા છે,
મગર મારા તરફ એની હવે પહેલા જેવી નજર ક્યા છે.

મળી લઈએ હવે આવે સુખદ અંજામ ઉલ્ફત નો,
તને મારી ફીકર ક્યા છે, મને તારી ફીકર ક્યા છે.

બીછાવ્યા તો નથી એમાય કાંટા કોઇયે “બેફામ”
મરણ પહેલા જરા હુ જોઇ લઊ મારી કબર ક્યા છે.

- બરકત વિરાણી ‘બેફામ'

કારણ - ચિનુ મોદી

કોઇ ઇચ્છાનું મને વળગણ ન હો,
એ જ ઇચ્છા છે, હવે એ પણ ન હો.

કોઇનામાં પણ મને શ્રધ્ધા નથી,
કોઇની શ્રધ્ધાનું હું કારણ ન હો.

ઝાંઝવાં હરણાં થઇ દોડી ગયાં,
ને હરણને દોડવાને રણ ન હો.

આંધળો વાયુ થઇ ભટક્યા કરું,
જો ફૂલોને એની અકળામણ ન હો.

આપમેળે બંધ દરવાજા થશે.
મોત માટે કોઇ પણ કારણ ન હો.

- ચિનુ મોદી 'ઇર્શાદ'


દરિયાને એક વાતે જ ખટકી ગઇ - હિતેષ વિઠ્ઠલાણી

દરિયાને એક વાતે જ ખટકી ગઇ,
નદી અહીં સુધી આવીને કેમ અટકી ગઇ.
પર્ણનું ખરવું સહજ હતું પાનખરમાં,
સાથે આ ડાળી કેમ બટકી ગઇ?
હતો ભરોસો જે યાદભરી વાદળી ઉપર,
વરસ્યા વિના એ પણ છટકી ગઇ!

- હિતેષ વિઠ્ઠલાણી, સુરત

April 19, 2009

અદાલતની બદનક્ષી

પોતાની સ્ત્રીને મારવાના આરોપસર એક માણસને અદાલતમાં ખડો કરવામાં આવ્યો. એની 'દર્દ-કહાણી' સાંભળીને ન્યાયાધીશે એને 'પ્રોબેશન' પર છોડ્યો.

વળતે દિવસે જ સ્ત્રીનાં હાડકાં ફરી ખોખરાં કરનાર એ આદમી તે જ ન્યાયાધીશ સમક્ષ પાછો ખડો થયો. "સાહેબ, વાત જાણે એમ બની કે," ધૂવાં પૂવાં થયેલા ન્યાયાધીશ પાસે ખુલાસો કરતા એણે જણાવ્યું, "કાલનો દિવસ મારો બહું ખરાબ ગયો - અહીં કોરટમાં, આટલા બધા મણસો વચ્ચે, સાહેબ, મારું માથું ફાટફાટ થતું હતું. એટલે મને થયું કે જરાક નશો કરું તો કાંઇક કળ વળશે. પછી થોડોક વધુ....અને વળી થોડો વધારે. અંતે જ્યારે હું ઘેર પહોંચ્યો ત્યારે બાયડીએ મને "પીટ્યા દારૂડિયા" કહીને વધાવ્યો. તોયે, નામદાર, મેં કાંઈ કર્યુ નહીં.મારી દશાનો મે વિચાર કર્યો ને મને લાગ્યું કે એનો ગુસ્સો સાવ ગેરવાજબી નહીં હોય. ત્યાં તો એ પાછી તાડુકી, "મૂઓ નઘરોળ, હરામનાં હાડકાંનો!" તોય, સાહેબ, મેં કાંઈ કર્યુ નહીં. મારી છૂટી ગયેલી નોકરીનો અને ચડી ગયેલા ઘરભાડાનો વિચાર મને આવ્યો અને હું મૂંગો મૂંગો સાંભળી રહ્યો.

"પણ પછી, નામદાર એ કાળમુખી એવું બોલી કે, રોયા માજિસ્ટ્રેટમાં ટીપુંય અક્કલ બળી હોત તો આ નખ્ખોદિયાને જેલ ભેળો જ કર્યો હોત!"

"અને, સાહેબ, આવી રીતે એણે નામદાર કોર્ટને ગાળ દીધી એ તો મારાથી કોઈ રીતે સહન થયું નહીં!"
(અર્ધી સદીની વાચનયાત્રા - ૧ માંથી સાભાર)

તે ગઝલ -અમૃત 'ઘાયલ'

લીટી એકાદ નીરખી, 'ઘાયલ',
હલબલી જાય આદમી, તે ગઝલ.
-અમૃત 'ઘાયલ'

ચાલ જીવન જીવન રમીએ - ચિરાગ ઠક્કર 'જય'

સઘળો નફો તારો સખી,
ને બધું નુકસાન મારું;
ચાલ જીવન જીવન રમીએ.

સુખનો દરિયો તારો સખી,
ને વ્યથાનું આસમાન મારું;
ચાલ જીવન જીવન રમીએ.
-ચિરાગ ઠક્કર 'જય'

April 17, 2009

એક રુબાઈની લાંબી સફર : ઉમર ખૈયામ, શૂન્ય અને ફિટ્ઝેરાલ્ડ

તુંગી મય-ઈ-લાલ ખ્વાહમ ઓ દિવાની
સાદ-ઈ રમકી બાયદ ઓ નિસ્ફ-ઈ-નાની,
વાંગહ મન ઓ તુ નિશાસ્તા દર વિરાની,
ખૂવશ્ત બુવદ અઝ મામલાકત-ઈ-સુલ્તાની.

- ઉમર ખૈયામ

( એક લાલ મદિરાની સુરાહી અને કવિતાનું એક પુસ્તક હું ઈચ્છું છું. શરીર અને આત્માને સાથે રાખવા માટે રોટીનો એક ટુકડો પર્યાપ્ત છે. પછી હું અને તું બેઠા હોઈએ આ વિરાનમાં. આ સ્થિતિ કોઈ સુલતાનની સલ્તનત કરતા પણ વધારે આનંદદાયક હશે. અનુવાદ: બકુલ બક્ષી)

એક રોટી ઘઉંની, એક શીશામાં અંગૂરી અસલ,
શાંત નિર્જનમાં પ્રિયા ગાતી હો વીણા પર ગઝલ;
ભલભલા સમ્રાટને જે સ્વપ્નમાં પણ ના મળે,
ભોગવું છું વાસ્તવમાં ઐશ હું એવો વિરલ.

- શૂન્ય પાલનપુરી

Here with a loaf of bread beneath the bough
A flask of wine, a book of verse, and Thou,
Beside me singing in the wilderness -
And wilderness is Paradise now !

- Edward FitzGerald

ઉમર ખૈયામની અતિ પ્રસિદ્ધ રુબાઈના આ ત્રણ સંસ્કરણ છે. કહે છે તમારી દરેક કવિતામાં માના દૂધનો સ્વાદ હોય છે. એટલે કે તમે જે વાતાવરણમાં ઉછરેલા હો એ વાતાવરણની અસર હંમેશ કવિતામાં દેખાવાની જ. ખૈયામની સલ્તનત ફિટ્ઝેરાલ્ડની કવિતામાં paradise બની જાય છે. જ્યારે ‘શૂન્ય’ની પ્રિયા તો ગઝલને વીણા પર વગાડે છે ! એક કવિતા કઈ રીતે સમય અને સંસ્કૃતિના પરિબળોથી બદલાય છે - અને છતાં ય એનો મૂળ વિચાર એટલો જ મોહક રહે છે - એનું આ સરસ ઉદાહરણ છે.

(લયસ્તરો પરથી)

An SMS

એક ગરીબ માણસ પાસેના તળાવમાંથી માછલી પકડી લાવ્યો.

એની પત્ની એ માછલી પકવી ન શકી . . . . .

કેમ કે એની પાસે

ગેસ ન હતો,

લાઇટ ન હતી,

તેલ ન હતું

આખરે એ માણસ માછલીને ફરીથી તળાવમાં મૂકી દીધી…..

પાણીમાંથી ડોકું બહાર કાઢી માછલી એ આભારવશ નારો લગાવ્યો

કોંગ્રેસ જિંદાબાદ !

(રજની અગ્રાવતના બ્લોગ પરથી સાભાર)

April 16, 2009

પર્વતને નામે પથ્થર - ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’

આ ગઝલ વાંચીને મને મારી શાળાના દિવસો યાદ આવી ગયા. આ ગઝલ અમારે ધોરણ-૧૦ માં આવતી હતી અને તે વખતે 'દિલવાલે દુલ્હનિયા લે જાયેંગે' ચલચિત્રએ ધૂમ મચાવી હતી. તેના એક ગીત 'ડોલી સજાકે રખના, મેહેંદી લગાકે રખના'ના રાગ પર અમે આ ગઝલ ઘણી વાર ગળુ ફાડી-ફાડીને ગાતા હતાં. ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’ને વંદન.

પર્વતને નામે પથ્થર દરિયાને નામે પાણી,
’ઈર્શાદ’ આપણે તો ઈશ્વરને નામે વાણી.

આંસુ ઉપર આ કોના નખની થઈ નિશાની ?
ઈચ્છાને હાથ-પગ છે એ વાત આજે જાણી.

આ શ્વાસની રમતમાં હારી ગયો છું તો પણ,
મારા ઘરે પધારો ઓ ગંજીપાની રાણી.

ક્યારેક કાચ સામે ક્યારેક સાચ સામે,
થાકી જવાનું કાયમ તલવાર તાણી-તાણી.

થાકી જવાનું કાયમ તલવાર તાણી-તાણી,
’ઈર્શાદ’ આપણે તો ઈશ્વરને નામે વાણી.

-ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’

April 14, 2009

મૃગજળમાં જાળ નાખ્યા કરવાથી - કાજલ ઓઝા-વૈદ્ય

મૃગજળમાં જાળ નાખ્યા કરવાથી,
માછલાં ન મળે…
આંસુ વાવવાથી,
મોતી ન ઊગે…
અને
ઝાકળ ભેગી કર્યે,
ઘડા ન ભરાય…

…આવાં અનેક સત્યો સંબંધની
શરૂઆતમાં સમજાતાં હોત તો ?

- કાજલ ઓઝા-વૈદ્ય

એક તમારા મતને ખાતર - કૃષ્ણ દવે

એક તમારા મતને ખાતર ખોટો ના ચુંટાઇ એ જો જો.
એક તમારા મતને ખાતર સાચો ના રહી જાય એ જો જો.

એક તમારા મતમાં અસલી જંતુનાશક દવા ભરી છે.
ઝીણા ઝેરી જંતુઓથી સંસદ ના ઉભરાય એ જો જો.

એક તમારા મુંગા મતને કારણ મહાભારત સર્જાયુ,
મહાન આ ભારતનો પાછો ચહેરો ના ખરડાય એ જો જો.

એક તમારા મતની કિંમત નથી જાણતા, તો જાણી લ્યો,
સોનાની વસ્તુ છે એ લોઢામાં ના ખર્ચાય એ જો જો.

એક તમારા મતથી ખાટુ મોળુ શું થાશે જાણો છો?
એક ટીંપાથી આખ્ખે આખ્ખુ દૂધ ન ફાટી જાય એ જો જો.

એક તમારો મત મેળવવા કહેશે તારા તોડી લાવું?
રાહ જુઓ પણ ધોળે દાડે તારા ન દેખાય એ જો જો.

એક તમારા મતથી ધાર્યુ નિશાન વીંધી નાખો છો પણ -
એ જ તમારી ઓળખનો અંગુઠો ના છિનવાય એ જો જો.

એક તમારા મતની પળને સમજીને સાચવજો અથવા
પાંચ વરસ માટે છાતીમાં ડૂમો ના અટવાય એ જો જો.

- કૃષ્ણ દવે

April 13, 2009

ટેક્નોસેવી યુગ ની હાઈટેક ડીક્ષ્નરી

વિચાર - પૅકૅટ ડૅટા

પડી જવુ - ડાઉનલોડ

બેસવુ - ઇન્સટોલ

ઊઠ્વુ - ઑનલાઇન

ઊન્ઘવુ - ઓફલાઇન

ઘરે રહીને કામ કરવુ - વર્ક ઓફલાઇન્

નહાવુ - રિફ્રેશ

સાચવીને જવુ - સેફ મોડ

તૈયાર થવુ - કન્ફિગર

ઝઘડો પતાવવો - સિન્ક્રોનાઇઝ્

સમ્બન્ધ - કનેક્ટિવિટી

યાદ રાખવુ - ઑટો બુકમાર્ક્

સમાચાર આપવા - વેબ ફીડ્સ્

સાથે લાવવુ - ઍટૅચમેન્ટ્

બચત - સેવ્ડ પેજીસ

નડતા લોકો - પોપ અપ્સ

ઓળખાણ - લિન્ક્

ટીકા કરવી - બ્લોગિન્ગ

કામકાજ - નેટવર્ક

માણસ - પીસી (પુઅર સિટિઝન)

બાળક - લૅપટોપ્

ગુજરાતી ગર્લ - ગૂગલ

ઘરના વડા - કન્ટ્રોલ પેનલ્

નોકર ચાકર - ટાસ્ક બાર

વાસણ કૂસણ - ટૂલબાર્

સહકુટુમ્બ્ - સિલેક્ટ ઑલ

યાદદાસ્ત - રૅમ (મેમરી ચિપ)

પર્સ - વિન્ઝીપ

અટક - યુઝરનેમ

ખાનગી વાત - પાસવર્ડ્

કોકના ઘરે જવુ - આવવુ - સાઈન ઈન - સાઈન આઉટ

બીજે ફામ્ફા મારનાર - આઉટલુક ઍક્ષ્પ્રેસ

શન્કાસ્પદ માણસ - સ્પામ મૅલ્

સ્માર્ટ યુવાન - હોટ મૅલ્

કહ્યાગરો યુવાન - જી મૅલ્

જન્ગલી યુવાન - યાહૂ

A Few Love Quotations I Love


"Today I love you more than yesterday, tomorrow I will love you more than today."


"For the world you are someone, for someone you are the world."


"A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z...........The one who invented the alphabets was a genius, but he made a great mistake by keeping I and U far apart."


"There is always some madness in love. But there is also always some reason in madness."


Friedrich Nietzsche (1844 - 1900), "On Reading and Writing"



"Love is an irresistible desire to be irresistibly desired."


Robert Frost (1874 - 1963)



"Love is not blind - it sees more, not less. But because it sees more, it is willing to see less."Rabbi Julius Gordon

"Love is the thorn that belongs to the rose of youth." (Charles and Merry Lamb)


"The important thing was to love rather than to be loved."


W. Somerset Maugham (1874 - 1965), 'Of Human Bondage', 1915



"There is no remedy for love but to love more."


Henry David Thoreau (1817 - 1862), Journal, July 25, 1839



"Love all, trust a few. Do wrong to none."


William Shakespeare (1564 - 1616), "All's Well That Ends Well", Act 1 Scene 1



"But love is blind and lovers cannot see

The pretty follies that themselves commit;

For if they could, Cupid himself would blush

To see me thus transformed to a boy.
"


William Shakespeare (1564 - 1616), The Merchant of Venice, Act II Scene 6


"You know you are in Love, when you don't Want to go sleep at Night because your Life is better than a Dream."

April 12, 2009

આ મારી દુનિયાનું - ચિરાગ ઠક્કર 'જય'


મને રાજકારણ ન ફાવ્યું આ મારી દુનિયાનું,
મુજ મત્સ્યને પાણી ન ફાવ્યું આ ખારી દુનિયાનું;

આટા-પાટા, સાચા-ખોટા, ઊંચા-નીચા, નાના-મોટા,
મુજ મંદને ગણિત ન ફાવ્યું આ બેધારી દુનિયાનું;

વચન સર્જનનું વેરે વિનાશ, પૂરે પિંજરે ચીંધી આકાશ,
ખરાબ કામ ન ગમ્યું, આ બહુ સારી દુનિયાનું,

પ્રેમના ઝાંઝવા, ખુશીની તરસ, શૂન્ય પ્રાપ્તિ, જીવન નિરસ,
શું થશે 'જય' ગઝલ વિના આ બિચારી દુનિયાનું.

April 10, 2009

Winners never quit & Quiters never win



Once a commander was on his way to a battlefield. He was in a difficult situation. He had only 200 soldiers and he had to fight against 1500 soldiers. He had to cross a big river with small boats before that battle. After crossing the river with small boats, they saw the big army of their rivals. Seeing their army, all the soldiers realized that it was impossible for them to win the battle.

But the commander was not only a brave warrior but also an intelligent strategist. He ordered his soldiers to put all their boats on fire. Soldiers were amazed but it was their commander's order and they had to obey. So they burnt all the boats with a sinking heart. They could not cross the river anymore.

As their way back was closed, they grew desperate. They thought that they had to fight not to win but to remain alive. So they fought desperately. They won the battle that was impossible.

Would the soldiers have won the battle, had they not burnt the boat? No it wasn't possible. But the clever commander realized the fear of the soldiers in the beginning. He wanted to throw out that fear. So he made them desperate.

So it is said that winners have won the battle before it begins and losers have lost the battle before it begins.

"Winners never quit and Quitters never win."

"When the going gets tough, The tough get going."

"Cowards die many times before their deaths
The valiant never taste of death but once."
William Shakespeare (1564 - 1616), "Julius Caesar", Act II Scene 2

April 09, 2009

Who Packed My Parachute?: An Inspirational True Story


Who Packed My Parachute?: An Inspirational True Story magnify

Charles Plumb was a brave American pilot of Jet Fighter Plane. He was a brave soldier and a dare devil pilot. During the Vietnam war, he used to take off his jet fighter plane from 'Kiti Hawk' warship and go to Vietnam to deliver the death. He flew in the similar fashion for 75 times successfully.

On the 76Th times, when he was on way back to his warship, a surface to air missile hit at the bottom of his plane. Charles plumb jumped off the plane using a parachute. He was caught by enemy soldiers. He was imprisoned. He was tortured a lot during that time. He was freed after 6 years. At present he delivers lectures about his experiences of war and imprisonment in America.

One day, when Charles and his wife were sitting in a restaurant, a man sitting beside, came up to him and asked, "Aren't you Mr. Charles plumb? Didn't you took off from 'Kiti Hawk' warship for bombarding? And your pane was hit by a missile, right?"

"Absolutely!!" surprised Charles asked," How do you know all the things in details? Did you attend my lecture?"

"No" that man replied, "I have packed your parachute! I hope it had served you properly."

"Oh! It did. Because of that parachute I am sitting here alive otherwise..." Charles was grateful, "thank you very much."

"Oh! There is nothing to thanks. It was my duty. OK see you later." told the man plainly and shaking his hand they parted.

That night Charles could not sleep. The whole night he kept thinking if he had ever noticed that man on the warship being a proud and successful jet plane pilot. How often had he passed by me on the ship and had I ever greeted him Good Morning? I had never noticed him although we were on the same ship. What could have happened if he hadn't packed the parachute properly? Wasn't that man packing an opportunity of saving a soldier's life each time when he was silently packing the parachutes in the cellar of the ship? Wasn't he packing for those soldier whom he even didn't know?

After this incident, he always asked in his lecture, "Do you know who packed my parachute?"

Don't you think that we have to use plenty of parachutes during our life time viz. physical parachute, mental parachute, emotional parachute and many others? Do we ever know who have packed them for us? Have we ever thanked them? Do we ever congratulate those who do something good to us or to others? Let's always keep one thing in our mind during our routine life...Who packs our parachute?

April 08, 2009

Quotation - Mark Twain

It is better to deserve honors and not have them than to have them and not deserve them.

Mark Twain (1835-1910)

April 07, 2009

મહોબ્બતમાં હવે મારો પરિચય - બરકત વિરાણી ‘બેફામ’

મહોબ્બતમાં હવે મારો પરિચય આ પ્રમાણે છે,
અજાણ્યાં થઈ ગયાં છે એ મને જે ખાસ જાણે છે.

દીધો’ તો સાથ જેણે, એ જ ખુદ લૂંટી ગયા અમને,
જરા સાવધ-વધુ જોખમ અહીં તો ઓળખાણે છે.

મળ્યો છે નાબુદા એના પછી થઈ છે દશા આવી,
હતાં તોફાન જે દરિયે, હવે મારાં વહાણે છે.

સુણું છું મારી વાતો તો મને એ થાય છે અચરજ,
કે મારાથી વધારે શું મને લોકો પિછાણે છે ?

કરી દે તીક્ષ્ણ એવી, મોતનું પણ માથું કાપી લે,
હવે આ જિંદગી મારી સમય ! તારી સરાણે છે.

જીવનના ભેદભાવો છે મરણની બાદ પણ બાકી,
કોઈ માનવ મઝારે છે કોઈ માનવ મસાણે છે.

હતા જે દેહ એ તો થઈ ગયા માટી મહીં માટી,
હતાં જે દિલ, હજી પણ તાજના આરસ પહાણે છે.

જગત ખેંચી રહ્યું છે એક તરફ, બીજી તરફ જન્નત,
ફસ્યો છે જીવ કે એને અહીં તો બેય તાણે છે.

કદર બેફામ શું માંગુ જીવનની એ જગત પાસે,
કે જ્યાંનાં લોકો સૌ કેવળ મરેલાને વખાણે છે.

- બરકત વિરાણી ‘બેફામ’

April 06, 2009

તે પ્રેમ - ચિરાગ ઠક્કર 'જય'

આપીને દુઃખ સુખનો અહેસાસ કરાવે તે પ્રેમ,
ઝાંઝવા સીંચીને કાંટાળી પ્યાસ બુઝાવે તે પ્રેમ્;

માત્ર એજ આપણો બનીને રહે હંમેશા સંગ,
છતાં બધા છે સાથે એ વિશ્વાસ કરાવે તે પ્રેમ;

આપે, હસાવે, વસાવે, છીનવે, જગાડે, રડાવે,
છતાં જે બળ શ્વાસોચ્છવાસ ચલાવે તે પ્રેમ;

બતાવે એક સ્વપ્નિલ મંઝિલ તમને 'જય',
દિશા જીવન પ્રવાસની પલટાવે તે પ્રેમ.

- ચિરાગ ઠક્કર 'જય'

April 05, 2009

સફળ થવાના બે રસ્તા

સફળ થવાના બે રસ્તા છેઃ ગમતું કામ કરો અથવા તો કામને ગમતું કરો...!!

April 04, 2009

કંકોતરી - આસિમ રાંદેરી

મારી એ કલ્પના હતી, વીસરી મને,
કિન્તુ એ માત્ર ભ્રમ હતો થૈ ખાતરી મને,
ભૂલી વફાની રીત, ન ભૂલી જરી મને,
લ્યો એના લગ્નની મળી કંકોતરી મને !
. સુંદર ના કેમ હોય, કે સુંદર પ્રસંગ છે,
. કંકોતરીમાં રૂપ છે, શોભા છે, રંગ છે !

કાગળનો એનો રંગ છે ખીલતા ગુલાબ સમ,
જાણે ગુલાબી એના વદનના જવાબ સમ,
રંગીનીઓ છે એમાં ઘણી ફૂલછાબ સમ,
જાણે કે પ્રેમ-કાવ્યોની કોઇ કિતાબ સમ !
. જાણું છું એના અક્ષરો વર્ષોના સાથથી,
. શિરનામું મારૂ કીધું છે ખુદ એના હાથથી.

છે એને ખાતરી કે હું આવું નહીં કદી,
મારી ઉપર સભાને હસાવું નહીં કદી,
દીધેલ કૉલ યાદ અપાવું નહીં કદી,
મુજ હાજરીથી એને લજાવું નહીં કદી,
. દુઃખ છે હજાર, તો ય હજી એ જ ટેક છે,
. કંકોતરી નથી, આ અમસ્તો વિવેક છે !

કંકોતરીથી એટલું પુરવાર થાય છે,
નિષ્ફળ બને છે પ્રેમ તો વે’વાર થાય છે-

જ્યારે ઉઘાડી રીતે ન કંઈ પ્યાર થાય છે,
ત્યારે પ્રસંગ જોઈ સદાચાર થાય છે.
. ગંભીર છે આ વાત કોઈ મશ્કરી નથી,
. તકદીરનું લખાણ છે, કંકોતરી નથી !

કાગળનો એક કટકો છે જોવામાં એમ તો,
ભરપૂર છે એ પ્રેમની ભાષામાં એમ તો,
સુંદર, સળંગ રમ્ય છે શોભામાં એમ તો,
છે ફૂલસમ એ હલકો લિફાફામાં એમ તો,
. કોમળ વદનમાં એના, ભલે છે હજાર રૂપ,
. મારા જીવન ઉપર તો બરાબર છે ભારરૂપ !

એને ભલેને પ્રેમથી જોયા નહીં કરું,
વાચન કરીને દિલ મહીં ચીરા નહીં કરું,
સંયમમાં હું રહીશ, બળાપા નહીં કરું,
આવેશમાં એ ‘ફૂલ’ ના કટકા નહીં કરું.
. આ આખરી ઇજન છે હૃદયની સલામ દઉં,
. ‘લીલા’ના પ્રેમ-પત્રમાં એને મુકામ દઉં.

‘આસિમ’ ! હવે એ વાત ગઈ, રંગ પણ ગયો,
તાપી તટે થતો જે હતો સંગ પણ ગયો,
આંખોની છેડછાડ ગઈ વ્યંગ પણ ગયો,
મેળાપની એ રીત ગઈ ઢંગ પણ ગયો.
. હું દિલની લાગણીથી હજી પણ સતેજ છું,
. એ પારકી બની જશે, હું એનો એ જ છું !

-આસિમ રાંદેરી

April 03, 2009

Some Quotes from Alexander Pope

Charms strike the sight, but merit wins the soul.

Fools admire, but men of sense approve.

Is pride, the never-failing vice of fools.

Many men have been capable of doing a wise thing, more a cunning thing, but very few a generous thing.

Never was it given to mortal man - To lie so boldly as we women can.

A little learning is a dangerous thing; Drink deep, or taste not the Pierian spring.

April 02, 2009

Few Quotations

“There is nothing good or bad in this world, but our perceptions make it so. What people call ‘congestion’ in a train, becomes ‘atmosphere’ in a night club”.

“Do not be disappointed if the world refuses to help you out. Remember the words of Einstein - ‘I am thankful to all those that said NO. Its because of them that I did it myself’. “

“Have indomitable faith in your strengths. Then victory over weaknesses is an easy task.”

“Kind words can be soft, but their echoes can be truly endless.”

From BigB's Blog

April 01, 2009

મુક્તક

શાયર પ્રતિજ્ઞાબદ્ધ છું, લાખોમાં એક છું,
ઈમાનદાર પણ છું હું, નેકી છું - નેક છું
‘ઘાયલ’ કશી છે ખોટ, તો બસ ખોટ એટલી
તારીખ વીતી ગયાના પછીનો હું ચેક છું.

- ઘાયલ

આ દેશમાં હિન્દુ હોવું ગુનો છે? - હર્ષલ પુષ્કર્ણા

લગભગ ૮પ ટકા હિન્દુ વસ્તી ધરાવતા દેશમાં હિન્દુ તરીકે પોતાની ઓળખાણ આપવામાં શરમ, સંકોચ અને નીચાજોણું અનુભવતા હિન્દુઓનો આપણે ત્યાં તોટો નથી. હિન્દુ હોવા છતાં સેક્યુલારિઝમના નામે ફીફાં ખાંડતા રહી બુદ્ધિજીવી હોવાનો મનોમન હરખ અનુભવતા લોકોનો તો આજકાલ રાફડો ફાડ્યો છે. સેક્યુલારિઝમ નામનો વાયરસ સૌ પહેલાં ભારતના પત્રકારોને લાગ્યો અને પછી સમાચાર માધ્યમો મારફત તેનો ચેપ આજે આમ આદમી સુધી ફેલાયો છે. પરિણામે વરૂણ ગાંધી જેવા એકાદ હિન્દુ નેતા ક્યારેક હિન્દુતરફી એકાદબે વાક્યો ઉચ્ચારે, એટલે તેનાં બે સ્વાભાવિક રિએક્શનો આવે છે--
(૧) પ્રો-હિન્દુ વલણ દાખવવા બદલ મીડિયા તે નેતાને (વરૂણ ગાંધીના કેસમાં બન્યું તેમ) લઇ પડે છે અને પછી દિવસો સુધી કેડો મૂકતું નથી. (૨) સેક્યુલારિઝમથી પીડિત પ્રજા (પોતે હિન્દુ હોવા છતાં) તે નેતાની ઝાટકણી કાઢવામાં પોતાનું ‘બુદ્ધિધન’ ખર્ચવા બેસી જાય છે.

ટૂંકમાં, હિન્દુ હોવું અને હિન્દુ હોવાની વાત છેડવી તે આપણા દેશમાં અપરાધની સમીપ છે. વરૂણ ગાંધીએ તેમના જાહેર પ્રવચનમાં જે બણગાં ફૂંક્યાં હોય તે ખરા અને પ્રવચન બાદ પોતાના બચાવમાં તેમણે જે કહ્યું હોય તે ખરૂં, પણ પોતે હાડોહાડ હિન્દુ હોવાનો એકરાર તેમણે કર્યો તેમજ શબ્દો વડે પોતાનું હિન્દુતરફી વલણ વ્યક્ત કર્યું તેનાં માઠાં પરિણામો તેમણે ભોગવવાનાં થયાં. મીડિયાએ બીજા દિવસે વરૂણ ગાંધીનાં પ્રો-હિન્દુ વાક્યોને મોટા અક્ષરે છાપ્યાં, તેના પર પોતાની ટિપ્પણીઓ આપી, વરૂણ ગાંધીના ભાષણની વિરૂદ્ધ તંત્રીલેખો લખાયા અને બાકી રહેલું ઝેર ન્યૂઝ ચેનલોએ ઓક્યું.

વરૂણ ગાંધી હોય, પ્રવીણ તોગડિયા હોય કે પછી હિન્દુઇઝમની વાત કરતો બીજો ગમે તે નેતા હોય; મીડિયાની ફિટકાર તેણે હંમેશાં ઝીલવાની રહે છે. ‘હિન્દુવાદી’નું વણમાગ્યું લેબલ તેને મારી દેવામાં આવે છે. આ લેબલ ત્યાર પછી તેની કાયમી ઓળખાણ બની જાય છે. જુદી રીતે કહો તો ‘એન્ટિ-મુસ્લિમ’ એ તેની કાયમી ઓળખ બને છે. તમે હિન્દુ હોવ એનો મતલબ એવો કદી નથી હોતો કે તમે એન્ટિ-મુસ્લિમ છો--અને છતાં આપણા દેશમાં એ જ પ્રકારનું અર્થઘટન થતું આવ્યું છે. પરિણામે સરેરાશ હિન્દુને પોતે હિન્દુ હોવાની પિછાણ આપવાનો ડર પેસી ગયો છે. આ ડરને મીડિયાએ તથા કહેવાતા બુદ્ધિજીવી સેક્યુલારિસ્ટોએ વટાવી ખાધો છે અને આજના સરેરાશ હિન્દુને આવતી કાલનો સેક્યુલારિસ્ટ બનાવવા તેઓ મચી પડ્યા છે. ‘હું હિન્દુ છું’ એવું કહેનાર હિન્દુ સામે કાયદાકીય પગલાં લેતી કાનૂની કલમ તેમણે સંસદમાં ઘડાવી નાખી નથી એટલી ગનીમત માનો.

બાકી તો લોકશાહીના ભારત દેશમાં એક હિન્દુ તરીકે તમે જીવતા હો તો અફઝલને ફાંસીએ લટકાવવામાં થતા વિલંબ સામે, અવારનવાર થતા બોમ્બ ધડાકાઓ સામે, મુંબઇમાં નિર્દોષોને રહેંસી નાખનાર કસબને જેલમાં મળતા બાદશાહી ઠાઠ સામે, રઘુનાથ તેમજ અક્ષરધામ જેવાં મંદિરો પર થતા આતંકવાદી હુમલાઓ સામે, આતંકવાદ સામે સરકારનાં ઢીલાપોચાં વલણ સામે અને આ બધા તરફ ઠંડુંગાર વલણ દાખવતા મીડિયા સામે અવાજ ઉઠાવવાનો લોકશાહીની રૂએ તમને અધિકાર છે. પણ ક્યાંક ભૂલમાં ‘હું હિન્દુ છું...’ એમ કહેવાની ચેષ્ઠા ન કરશો, કેમ કે આવતી કાલના સેક્યુલારિસ્ટ ભારતમાં એ ગુનો ઠરશે!

- હર્ષલ પુષ્કર્ણા

From http://harshalpushkarna.blogspot.com/