તાજેતરની પોસ્ટસ

December 08, 2009

Lock And Key


"Not A Single Lock-smith of the World Has Ever Created A Lock Without A Key. The Wisest Of All Of Them, The Almighty, Has Never Created A Problem Without A Solution."

November 28, 2009

October 04, 2009

Money Can't Buy Happiness But...

Money Can't Buy Happiness But It's More Comfortable To Cry In A BMW Than On A Bicycle.



September 29, 2009

Husband: I Can Not Tell A Lie...

A married man and his secretary were having a torrid affair. One afternoon they couldn't contain their passion, so they rushed over to her place where they spent the afternoon making passionate love. When they were finished, they fell asleep, not waking until 8 o'clock that night.
They got dressed quickly. Then the man asked his secretary to take his shoes outside and rub them on the lawn. Bewildered, she did as he asked, thinking him pretty weird.

The man finally got home and his wife met him at the door. Upset, she asked where he'd been. The man replied, "I can not tell a lie. My secretary and I are having an affair. Today we left work early, went to her place, spent the afternoon making love, and then fell asleep. That's why I'm late."

The wife looked at him, took notice of his shoes, and yelled, "I can see those are grass stains on your shoes. YOU LIAR! You've been playing golf again, haven't you?"

(Found it in a note of a Facebook friend and can't help sharing.)

September 25, 2009

Problem in Today's World


Things are to be used and people are to be loved, But the problem in today's world is that People are used and things are loved.......

August 22, 2009

સુવાક્ય

સાચવવા પડે એ સંબધો કદી સાચા નથી હોતા; અને સંબધો જો સાચા હોય તો તેને સાચવવા નથી પડતા.!!!

July 28, 2009

Wise Men Speak Because...


Wise Men Speak Because They Have Something To Say; Fools Because They Have To Say Something.
Plato (427 BC-347 BC)

July 17, 2009

The Sweetest Lesson

The Sweetest Lesson I Have Learned In GOD's School Is To Let The GOD Choose For Me.

July 14, 2009

Quote

"One of the striking differences between a cat and a lie is that the cat has only nine lives."

Mark Twain (1835-1910)

June 27, 2009

પ્રેમની બાજી

એ શર્ત પર લગાવું હું બાજી પ્રેમની પ્રિયા,
હાર્યો તો હું તારો, ને જીત્યો તો તું મારી.

(વર્ષો પહેલા આ શેર ક્યાંક વાંચ્યો હતો. શબ્દફેર કે શાયરનું નામ જાણતા હોવ તો જરૂ જણાવશો.)

June 25, 2009

આ પ્રેમની રમત

આ પ્રેમની રમત પણ કમાલ છે,

હાર હોય કે જીત એક સરખી ધમાલ છે,

નિરાળા એના નિયમ નિરાળી એની ચાલ છે,

હારેલા તો ઠીક તેમાં જીતેલા પણ બેહાલ છે.

June 21, 2009

Very Funny



इतना कमजोर हो गया हुं तेरी जुदाई से,
मछ्छरभी उठा ले जाते है चारपाई से|

June 14, 2009

યે તુમકો હુઆ ક્યા ? – મૃગેશ શાહ

ફક્ત એનું નામ જ ‘આનંદ’ નહોતું, એ સ્વભાવે પણ આનંદી હતો. કોઈ મિમિક્રી કલાકાર તરીકે પ્રોગ્રામ આપી શકે એટલા ટૂચકાઓ અને ગીતો એના આંગળીના વેઢે રમતા. જ્યારથી એ આવ્યો ત્યારથી ઑફિસનું વાતાવરણ સાવ જ બદલાઈ ગયું હતું. સિનિયર-જૂનિયરની ભેદરેખા એણે જાણે ભૂંસી નાખી હતી. બધા લોકો સાથે એટલો ભળી ગયો હતો કે એક દિવસ માટે પણ જો આનંદ રજા પર હોય તો કોઈને કામ કરવાનો મૂડ ન આવે. પ્રોજેક્ટની છેલ્લી તારીખ હોય કે રિપોર્ટ મોકલવાનો છેલ્લો દિવસ – બંદા, કોઈ દિવસ ચિંતામાં ન હોય. કામ પણ એટલું જ ચીવટપૂર્વક અને ખંતથી કરે, એટલે બૉસને એની સામે ક્યારેય કોઈ ફરિયાદ ન હોય. એના મોંમાથી તમને કદી ‘ના’ સાંભળવાની ન મળે. નવું શીખવાની તાલાવેલી તો એટલી કે બીજા ડિપાર્ટમેન્ટમાં માથું મારીને આખી સિસ્ટમ સમજી લાવે. નિર્ણય લેવાની શક્તિ પણ ગજબની. અમે હજી વિચારીને પહેલું પગથિયું ચઢવાની શરૂઆત કરતા હોઈએ, ત્યારે આનંદકુમાર તો શિખર પર બેસીને હવા ખાતા હોય !

અમારામાંના મોટાભાગના મિત્રોની આ પહેલી નોકરી હતી એટલે ગ્રુપ બહુ સરસ બન્યું હતું. કોઈકના લગ્નની તૈયારીઓ ચાલતી હતી તો કોઈકને ઘર વસાવવાની શરૂઆત થઈ રહી હતી. અભ્યાસને અલવિદા કરીને બધા ત્રણેક વર્ષથી આ કંપનીમાં જોડાયા હતા. ધીમે ધીમે જીવનમાં સ્થિરતા આવી રહી હતી. પરંતુ આનંદના આવવાથી અમને બધાને જાણે ફરી કૉલેજકાળ યાદ આવી ગયો ! શહેરથી અમારી કંપની એકાદ કલાકના અંતરે આવેલી હતી. એટલે રોજ જતાં-આવતાં કંપનીની બસમાં અમારી મંડળી બરાબર જામતી. આનંદનો આનંદ એ વખતે સોળેકળાએ ખીલી ઊઠતો. ક્યારેક તો અમને હસાવીને એવા લોથપોથ કરી દેતો કે એમ થતું કે અમે ઑફિસ જવા નીકળ્યા છીએ કે પિકનિકમાં ! ‘આજે તો આનંદનું મોજું ફરી વળ્યું…..’ એમ અમે કહીએ એટલે આનંદ રમૂજમાં કહે : ‘એ મોજું મારું નથી… આજે તો હું ચંપલ પહેરીને આવ્યો છું…!!’

આમ તો આનંદ મારો જુનિયર પણ અમારા બંને વચ્ચે ઉંમરમાં ખાસ તફાવત નહોતો. પહેલીવાર આનંદ મને એના ઈન્ટરવ્યૂના દિવસે મળ્યો હતો. એ દિવસે ઑફિસમાં નવી ભરતી થતી હતી એટલે ખૂબ ચહલપહલ હતી. નવા નિશાળિયાઓ ‘શું પૂછશે ?’ એની ચિંતામાં પોતાનો C.V. લઈને બેઠા હતા. અંદરથી બહાર નીકળનારો બધા સામે એવી નજરે જોતો કે નવા ઉમેદવારોની બાકી રહેલી આશા પર પાણી ફરી વળતું ! ઘણા બધા માટે આ જીવનનો પહેલો અનુભવ હતો એટલે તેમ થવું સ્વાભાવિક હતું. પરંતુ આનંદ તેમાં અપવાદ હતો. ઈન્ટરવ્યૂ આપવાને બદલે એ જાણે બૉસનો ઈન્ટરવ્યૂ લઈને બહાર આવ્યો હોય તેમ એણે મને અટકાવીને પૂછ્યું :
‘એક્સક્યુઝ મી…’
‘યસ….’
‘ડ્રિંકિંગ વૉટર….’
‘ફર્સ્ટ ફ્લોર લેફટ સાઈટ… કમ વિથ મી…’ હું એ તરફ જઈ રહ્યો હતો. મેં એને મારી સાથે આવવા ઈશારો કર્યો.
‘આ લોકોને યાર, ઈન્ટરવ્યૂ લેતા જ નથી આવડતો…’ આનંદે વાત શરૂ કરી.
‘કેમ ?’ મેં પૂછ્યું.
‘હજાર જાતના સવાલો પૂછશે અને ટાઈમપાસ કરશે…. ઈન્ટરવ્યૂમાં માણસની કોમનસેન્સ જોવી જોઈએ, નહિ કે ગોખણપટ્ટી કરીને યાદ રાખેલું જ્ઞાન….’
‘પણ કોમનસેન્સ કેવી રીતે જોવાની….?’
‘સિમ્પલ…!! એક જ પ્રશ્ન પૂછીને…’ એણે કહ્યું.
‘એક જ પ્રશ્ન ?’ મેં ઉત્સુકતાથી પૂછ્યું.
‘જો મારે ઈન્ટરવ્યૂ લેવાનો હોય તો હું ઉમેદવારને એક જ પ્રશ્ન પૂછું કે… તમે બેઠા છો એની પાછળની દિવાલનો રંગ કહો… જો એ પાછળ જોઈને કહે તો નાપાસ અને જો એ સામે જોઈને કહી દે તો પાસ…’ અને આનંદે મુક્ત હાસ્ય વેર્યું.
‘ધેટ્સ ગ્રેટ…. તમારી તર્કશક્તિ સારી છે… તમે ચોક્કસ પસંદગી પામશો એમ લાગે છે..’ એમ કહી હું મારા કામે વળ્યો. ત્રણ-ચાર દિવસમાં સાચે જ આનંદની પસંદગી થઈ ગઈ અને મારી સાથે તેની દોસ્તી જામી ગઈ.

આ ત્રણ વર્ષ જોતજોતામાં વીતી ગયા. આનંદની જેમ બહારગામથી આવેલા બીજા મિત્રો પણ હવે સ્થાયી થઈ ગયા હતા. આનંદે હજુ પ્રભુતામાં પગલાં પાડ્યા નહોતાં એટલે એને જવાબદારી ઓછી હતી પરંતુ મારે ઘણી બાબતો એક સાથે સંભાળવાની હતી. મારી નાનકડી દીકરીને ડૉનેશન પર માંડ માંડ સારી સ્કૂલમાં એડમિશન મળ્યું હતું. માતાપિતાને અહીં બોલાવીને બધાએ સંયુક્ત રહેવા માટે એક નાનકડું ઘર શોધવાની વ્યવસ્થા કરવાની હતી. મારી ગણતરીઓનું ગણિત પાર વિનાનું લાંબુ હતું. જીવનની જરૂરિયાતો વધતી જતી હતી તેમ તેમ અપેક્ષાઓનો ગ્રાફ પણ ઊંચો ચઢતો જતો હતો.

એ દિવસે બપોરે હું કોમ્પ્યુટર પર કેટલાક જરૂરી કાગળોની પ્રિન્ટ લઈ રહ્યો હતો. એટલામાં ફોન રણક્યો.
‘સા’બ આપકો બુલા રહે હૈ…..’ H.R. વિભાગમાંથી એ ફોન હતો. મારે તે વિભાગ જોડે સીધું કામકાજ નહોતું રહેતું એટલે મને થોડું આશ્ચર્ય થયું. ટેબલ પર પ્રિન્ટ કરેલા કાગળોના ઢગલા પર પેપરવેઈટ મૂકીને હું ગયો. સાહેબની કૅબિનમાં ગાળેલી એ સાત મિનિટે મને જાણે ઊંચકીને સાતમા પાતાળમાં ફેંકી દીધો. જી હાં, મંદીનું સુનામી હવે અમારી કંપનીમાં પણ આવી પહોંચ્યું હતું; જેનો આજે હું ભોગ બન્યો હતો. હું સાવ સ્તબ્ધ થઈ ગયો હતો. પગ નીચેથી જાણે ધરતી સરકી ગઈ હતી. ક્ષણમાં નજર સામે જીવનના મસમોટા સપનાંઓ ચકનાચૂર થતાં હું જોઈ રહ્યો. વિચારવાની શક્તિ મારી પાસે બચી નહોતી. રાજીનામા પર મારી સહી લેવામાં આવી હતી. હજુ દશ મિનિટ પહેલાં જેને હું મારું કામ ગણીને કરતો હતો, તે કામ સાથે હવે મારે કોઈ જ સંબંધ નહોતો ! મારી સાથે જ આવું શા માટે ? છેલ્લાં ત્રણ વર્ષમાં છ પ્રોજેક્ટસ સફળતાપૂર્વક પૂરા કરવા રાતદિવસ મહેનત કરવાનું આવું પરિણામ ?
‘કંપનીને તમારા કામની કદર છે, પરંતુ વર્તમાન સંજોગોમાં કંપની લાચાર છે. નવા પ્રોજેક્ટ મળી શકે તેમ નથી અને વહીવટી ખર્ચને ઘટાડવા માટે કર્મચારીઓને છૂટા કર્યા સિવાય બીજો કોઈ છૂટકો નથી…’ મેનેજર સાહેબે કહ્યું હતું.

ઑફિસમાં સોપો પડી ગયો હતો. આજે એક જ દિવસમાં વીસ જણને છૂટા કરવામાં આવ્યા હતા. બાકી રહેલાઓ પર પણ તલવાર લટકતી જ હતી. કોઈ સિનિયર-જૂનિયર એમાંથી બાકાત નહોતા. આખું વાતાવરણ ગમગીન અને ઉદાસ બની ગયું હતું. કોઈને શું વાત કરવી એ સમજાતું નહોતું. નોકરી ગુમાવનારનું આયોજન ઊંધું વળી ગયું હતું. જે લોકો બચી ગયા હતા તે લોકો નોકરી ગુમાવનારને દિલાસો આપીને તેમના ઘા પર મીઠું ભભરાવવા નહોતા ઈચ્છતા. કોઈ પાસે કશું કહેવાના શબ્દો બચ્યા નહોતાં. વિદાય લેનારાઓની માત્ર આંખો જ છલકાવવાની બાકી રહી હતી. મારી જેમ કેટલાય કર્મચારીઓએ પોતાના સંતાનોના સારી સ્કૂલમાં એડમિશન લીધા હતા, પરિવારની જવાબદારીઓ નિભાવવાની શરૂઆત કરી હતી… એ બધા પર આજે પ્રશ્નાર્થચિન્હો લાગી ગયા હતા. મને તો શું કરવું એ જ સમજાતું નહોતું ! કામમાં તો મન હવે ક્યાંથી ચોંટે ? ટેબલ પર માથું ઢાળીને હું ઉદાસ ચહેરે બેઠો હતો ત્યાં મેં દૂરથી આનંદને એવી જ પ્રસન્નતાથી આવતો જોયો. આનંદ તો બધાનો માનીતો, એને કોઈ શું કામ પાણીચું પકડાવે ? – આજે પહેલીવાર મને આનંદની અદેખાઈ થઈ આવી.
‘કેમ સેન્સેક્સ ડાઉન છે ?’ નજીક આવીને આનંદે એ જ પરિચિત સ્મિત સાથે પૂછ્યું.
‘કંઈ નહિ યાર… મૂડ નથી. સાંજે વાત કરીશ…’ મેં સામે જોયા વગર જવાબ આપ્યો.
‘કેમ ભઈ ? મગજના કૉમ્પ્યુટરમાં વાયરસ ઘૂસી ગયા છે ?’ આનંદ રોજની જેમ મસ્તીના મૂડમાં હતો.
‘શટ અપ આનંદ…. તને ખબર છે અહીંયા શું થઈ ગયું છે ? અહીં મારા જીવનની મજાક ઊડી રહી છે અને તને મજાક કરવાનું સુઝે છે.’ હું ગુસ્સામાં તાડૂકી ઊઠ્યો.
‘નોકરી જ ગઈ છે ને ?….. આઈ નો…. એવું તો થાય… !’ આનંદ એકદમ સહજતાથી બોલી રહ્યો હતો.
‘વ્હોટ ડુ યુ મીન બાય…. એવું તો થાય ? પોતાની નોકરી બચી ગઈ એટલે બીજાને ઉપદેશ દેવા નીકળ્યો છે ?’ ડિપ્રેશનમાં હું આનંદને ગમે તેમ બોલી રહ્યો હતો. જવાબમાં એણે પોતાની હેન્ડબેગમાંથી ‘Resignation letter’ ની નકલ કાઢી મને બતાવી. હું થોડો ખચકાયો.
‘આનંદ, તું પણ ?’ મેં કહ્યું.
‘યસ દોસ્ત, હું પણ.’
‘ઓહ, પણ તને તો શેની ચિંતા હોય ? તારે ક્યાં જવાબદારી છે… એક મહિનો મોડી નોકરી શોધીશ તો પણ તને કોણ પૂછનાર છે ?’
‘એવું નથી દોસ્ત…. આ દુનિયામાં દરેકને નાની મોટી જવાબદારીઓ તો હોવાની જ. મારે પણ હજુ બહેનના લગ્ન લેવાના છે અને પિતાજીના ઑપરેશનનો ખર્ચ કાઢવાનો છે. પરંતુ એથી કંઈ હિંમત હારીને માથે હાથ મૂકીને થોડું બેસી જવાય ? જે કંઈ થતું હશે તે સારા માટે જ થતું હશે એમ માનવું રહ્યું….’
‘નોકરી છૂટી જાય એ સારા માટે ? વાહ ભાઈ વાહ ! તારા તો સમીકરણો જ જુદા છે.’ હું કટાક્ષમાં બોલી રહ્યો હતો.
‘મને ખબર છે તું બહુ ડિપ્રેશનમાં છે… એટલે તને બીજો કોઈ વિચાર જ નથી આવતો.’
‘આમ પણ હવે વિચારવા જેવું કશું રહ્યું છે જ ક્યાં ? આ મંદીમાં મને તરત કોણ બીજી નોકરી આપવાનું હતું ? કદાચ આપી પણ દે તો આટલો પગાર તો નહિ જ મળે ને ! જીવન માંડ માંડ કંઈક ગોઠવાયું લાગતું હતું, ત્યાં મૂળસોતું ઊઘડી ગયું. યાર, દુનિયામાં કામની કદર જ નથી. જેને હું મારું પોતાનું કામ ગણતો હતો, એ આજે કંપનીનું કામ બની ગયું. જે પ્રોજેક્ટને મેં મારા ગણીને રાતોના ઉજાગરા કરેલા એ આજે એક ક્ષણમાં કંપનીના થઈ ગયા ! મને તો માણસ જાત પરથી વિશ્વાસ જ ઊઠી ગયો. આવી હાલતમાં ડિપ્રેશન ન આવે તો શું આવે ?’
‘વેલ, હું તો કહીશ કે, એની માટે તું પોતે જ જવાબદાર છે……’
‘હું ? હું કેવી રીતે ?’ મને સમજાયું નહિ.
‘જરાક વિચાર કરીશ તો તને સમજાશે…’ કહીને આનંદ મારી બાજુમાં ખુરશી ખેંચીને બેસી ગયો. એના ચહેરા પર ગંભીરતા હતી પણ તેનાથી એની અંદરની પ્રસન્નતા જરાય ઓછી નહોતી થઈ. એ કોઈ મહત્વની વાત કરવા જઈ રહ્યો હોય તેમ મને લાગ્યું. તેની આંખોમાં આંખ પરોવી હું એકાગ્રતાથી તેને સાંભળી રહ્યો.

‘કોઈ પણ વ્યક્તિ ડિપ્રેશનનો ભોગ ત્યારે બને છે જ્યારે તે પોતાની ક્ષમતા કે સફળતાના માપદંડોને પોતાના નક્કી કરેલા સીમિત ચોકઠામાં બાંધી દે છે. એમાંથી ક્યારેક બહાર નીકળવાનું થાય તો અસહાય અને લાચાર થઈને ગભરાઈ ઊઠે છે. નાનપણથી આપણને એમ શીખવવામાં આવે છે કે તમે ભણો, ગણો, સારા પગારની નોકરી મેળવો અને ઊંચો હોદ્દો પ્રાપ્ત કરો એટલે તમે સફળ !! જાણે-અજાણ્યે આપણા અજાગૃત મનમાં સફળતાની આવી ટૂંકી વ્યાખ્યા ઘર કરી જાય છે. મોટા થયા બાદ આપણે એ ટૂંકા દષ્ટિકોણથી આપણા જીવનને મૂલવવાનો પ્રયત્ન કરીએ છીએ. એમાં જો જરાક સરખી મુશ્કેલી ઊભી થાય કે તરત આપણે ડિપ્રેશનની ખાઈમાં સરી પડીએ છીએ. શિક્ષિત વ્યક્તિ સાહસિક બનવો જોઈએ, એની જગ્યાએ તે ડરપોક બની બેસે છે. તેનું ભણતર તેનું બળ બનવાની જગ્યાએ તેની નબળાઈ બની જાય છે. એમાં માણસ પોતાની અંદરની સર્જનાત્મકતાથી હાથ ધોઈ બેસે છે. શાળામાં અભ્યાસ કરતો બાળક, નિબંધ પણ ગોખીને તૈયાર કરતો હોય તો એની પાસે કઈ સર્જનાત્મકતાની અપેક્ષા રાખી શકાય ? એક ટોળાંની માફક બધું ચાલ્યા કરે છે અને આપણે આપણા કોચલામાંથી બહાર નીકળી શકતા નથી. ‘સોફટ લાઈફ’ એટલે કે આરામદાયક જીવન જીવવાનું આપણને એટલું બધું વળગણ છે કે ક્ષમતા હોવા છતાં વ્યક્તિ સાહસ કરવાનું નામ લેતો નથી…’ આનંદના એક-એક શબ્દો જાણે તેની નાભિમાંથી બોલાતા હતા.

‘આઝાદી મળવા છતાં હજુ આપણી માનસિકતામાંથી ગુલામી ગઈ નથી ! પોતાની ક્ષમતા પ્રમાણે માણસ નોકરી જરૂર કરે પરંતુ તેને સફળતાનો માપદંડ માની લેવાની ભૂલ શા માટે કરવી જોઈએ ? શું આપણે ફક્ત આકર્ષક પગાર મેળવીને સંતુષ્ટ થઈ જવાનું છે ? પદ અને પ્રતિષ્ઠા મળી જાય એટલે આપણી અંદરની શક્તિ, આવડત, વિચારો અને સર્જનાત્મકતાને શું અભરાઈએ મૂકી દેવાની ? મને એ સમજાતું નથી કે લોકો યુવાનીમાં સાહસ કરવાની હિંમત શા માટે ગુમાવી દે છે ? વિચારના એક નાનકડા બીજમાંથી મોટી વિરાટ કંપનીનું વટવૃક્ષ ઊભું કરનાર અનેક ઉદ્યોગ સાહસિકો આ પૃથ્વી પર જન્મ્યા છે. આપણે તો એમના હાથ નીચેની નોકરી મેળવીને સંતોષ માની લઈએ છીએ, પણ એમના જેવું બનવાનું વિચારી શકતા નથી. કોઈ નવા વિચારને આકાર આપવા માટે આપણે દશ કલાક મહેનત કરી શકતા નથી, પરંતુ એ જ વિચાર માટે કોઈ કંપની આપણને પગારદાર નોકર તરીકે રાખીને દશ કલાક મહેનત કરાવી શકે છે ! કેવી વિડંબણા છે આ ! શા માટે આપણે આટલા બધા લાચાર અને પાંગળા બની જઈએ છીએ ? શા માટે આપણે facebook કે google જેવી સર્વિસ ઊભી કરવાનું વિચારી નથી શકતા ? – એનું કારણ એ છે કે આપણે નિષ્ફળતાના ભયને લીધે કોઈ પણ કામ શરૂ કરતાં પહેલાં એટલી બધી લાંબી ગણતરીઓ કરી નાખીએ છીએ કે સરવાળે આપણામાં રહેલી સાહસ કરવાની ક્ષમતા સાવ શૂન્ય થઈ જાય છે. કોઈ બીજા આપણી બુદ્ધિનો ઉપયોગ કરે તો થાય, બાકી આપણાથી તો નહીં થાય ! આવી આપણી માનસિકતા છે. સાહસ કરીને પોતાના વિચારોને વળગી રહેતાં, ધીરજપૂર્વક કોઠાસૂઝ દ્વારા દરેક સમસ્યાનો ઉકેલ મેળવતા જઈને પછી જે સિદ્ધિ અને ઊંચાઈ માણસ પ્રાપ્ત કરે છે એનો આનંદ લાખોના પગારની નોકરી ક્યારેય આપી શકતી નથી. નોકરી ખરાબ છે એમ કહેવાનો અર્થ નથી, પરંતુ નોકરીને સર્વસ્વ માનીને પોતાની ક્ષમતાઓ પર પૂર્ણવિરામ મૂકી દેવાનું આપણને પોસાય એમ નથી. ભલે અદ્યતન જૉબમાં રોજ નવું શીખવાનું મળતું હોય તો પણ માણસે પોતાની સર્જનાત્મકતાથી પોતાની ઓળખ ઊભી કરવાનું ભૂલવું ન જોઈએ. નોકરી આમ તો નિયમિતતા કેળવવાની પાઠશાળા છે પણ નોકરી જેને માટે સુખી જીવનની કલ્પનાઓ પૂરી કરવાનું સાધન હોય એને તો લટકતી તલવાર રહેવાની જ !’ આનંદના એક નવા રૂપનો મને આજે પરિચય થયો. એની વાતો કંઈક મારા સમજમાં આવી. જો કે મારું મન હજુ દ્વિધામાં હતું એટલે મેં આનંદને પૂછી નાખ્યું :
‘તારી વાતો સાંભળવામાં બધી સારી લાગે, પણ એ તો જેને નોકરી છૂટે અને ડિપ્રેશન આવે એને જ ખબર પડે કે કેવી હાલત થાય છે.’
‘દોસ્ત, સાચું કહું ? નોકરી જવાથી કોઈને ડિપ્રેશન આવે એ વાતથી જ મને તો હસવું આવે છે ! માણસને શું એની પોતાની ક્ષમતા પર પણ વિશ્વાસ નથી રહ્યો ? મને એમ લાગે છે કે માણસને બજારની મંદી કરતાં વિચારોની મંદી વધારે નડે છે. પરિસ્થિતિને પહોંચી વળવાની ક્ષમતા યુવાન ગુમાવી દેશે તો પછી એને યુવાન કોણ કહેશે ? શું ફક્ત શરીરની ઉંમરથી જ યુવાની મપાશે ? મનથી અકાળે વૃદ્ધ બની જવામાં કયું ડહાપણ છે ? સંઘર્ષને ખબર નહિ કેમ, પણ આપણે નિષ્ફળતાનો પર્યાય માની બેઠા છે. કોઈ માણસ કોઈ ક્ષેત્રમાં સંઘર્ષ કરે તો આપણે એમ માની બેસીએ છીએ કે એણે જીવનનું આયોજન નહીં કર્યું હોય ! સંઘર્ષ તો જીવનનો એક ભાગ છે. કોશેટોમાંથી પતંગિયું બનવા માટે બહાર નીકળતી ઈયળ ભારે સંઘર્ષ કરીને તેનું પડ તોડે છે અને તેથી જ તેને એ સંઘર્ષમાંથી પાંખો ફૂટે છે. સંઘર્ષ હંમેશા દુનિયા કરતાં કંઈક અલગ નવી દિશા આપે છે. એનાથી ભાગીને આરામદાયક જીવન જીવવાની આટલી ઘેલછા શા માટે ? મોટા ભાગના લોકો જીવનને એક ઘરેડમાં પસાર કરી નાખે છે અને આમ કર્યાનું પાછું ગૌરવ અનુભવે છે ! નિયત કરેલા ચોકઠાઓમાં જીવનને જેમ જેમ બંધ કરતા જઈશું, એમ ડિપ્રેશન તો વધવાનું. થોડું સમજી વિચારીને કુનેહ પૂર્વક રસ્તો કરતાં શીખીશું તો સફળતાનો માર્ગ કંઈ એટલો દુર્ગમ નથી, જેટલો આપણે લોકો પાસેથી સાંભળ્યો હોય છે.’

‘તું આટલું બધું જાણે છે, તો તું શું કામ નોકરી કરે છે ? કેમ કોઈ નવું સાહસ કરવાનું નથી વિચારતો ?’ મેં એને અધવચ્ચે અટકાવીને કહ્યું.
‘હું નોકરી જરૂર કરું છું, પણ સાવ ‘નોકર’ નથી બની ગયો. નોકરી મારા જીવનનો એક ભાગ છે પરંતુ એને મેં સર્વસ્વ માનીને મારી સર્જનાત્મકતા પર પૂર્ણવિરામ નથી મૂક્યું. બલ્કે એનાથી હું નિયમિતતાના પાઠ શીખીને મારી ક્ષમતાઓને બમણા વેગથી બહાર લાવવા કોશિશ કરતો રહું છું. એનો એક નમૂનો તને આવતા મહિને બતાવીશ…’
‘એટલે ?’ મેં આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.
‘વાત એમ છે કે કૉલેજકાળના પંદર મિત્રોનું અમારું ગ્રુપ છે. અમે સૌ એક બાબતમાં નિશ્ચિત છીએ કે ઊંચા જીવનધોરણથી કદીયે સંતોષ માનવો નહીં. એટલે બધા નોકરી કરતા હોવા છતાં કંઈક ને કંઈક નવું કરવા માટે હંમેશા તત્પર રહે છે. અમે સૌ ત્રણ વર્ષથી ‘support system’ નામના એક પ્રોજેક્ટ પર કામ કરી રહ્યા છે. સૌએ પોતપોતાનું કામ પદ્ધતિસર વહેંચેલું છે. બધાએ રોજ બે કલાક કામ કરવું એમ નક્કી કર્યું છે. હું તેમાં પ્રોગ્રામિંગનો થોડો ભાગ સંભાળું છું, બીજો એક મિત્ર ગ્રાફિક્સ સંભાળે છે. એ રીતે જુદા જુદા લોકો પોતાની આવડત પ્રમાણે આ પ્રોજેક્ટના નાના-મોટા ભાગ સંભાળી લે છે. આ પ્રોજેક્ટ હવે છેલ્લા સ્ટેજમાં છે. કોઈ પણ કંપનીનો તે 15 થી 17% વહીવટી ખર્ચ ઘટાડી શકે તેમ છે તેથી લાખોની કિંમતે વેચાનાર આ સોફટવેર માટે અમને અત્યારથી ગ્રાહકો મળવાના શરૂ થઈ ગયા છે. રોજના એ બે કલાક કામ કરીને પોતાની માટે કંઈક નવું કર્યાનો જે સંતોષ મળે છે, તે અહીં દશ કલાક કામ કરવાથી પણ મેં ક્યારેય નથી અનુભવ્યો. અત્યારે જરૂરત છે પોતાની ‘આઈડેન્ટીટી’ ઊભી કરવાની. થોડું કામ પોતાની રીતે કરવાથી આપણામાં આત્મવિશ્વાસ જન્મે છે અને ‘હા હું કરી શકું છું’ એ નૈતિક તાકાત આપણને ક્યારેય ડિપ્રેશન આવવા દેતી નથી. નોકરી અને ઘર વચ્ચે ઝોલાં ખાનારને પોતાની અંદરની આ તાકાત ઓળખવાનો ક્યારેય અવસર મળતો નથી, અને પરિણામે તે ડિપ્રેશનનો જલ્દીથી શિકાર બની જાય છે.’
‘તેં તો ગજબની વાત કરી, આનંદ !’ હું વિસ્મયથી તેને જોઈ રહ્યો.
‘દોસ્ત, કશુંક નવું કરી ન શકીએ તો પછી આપણા ભણતરનો અર્થ શો છે ?’
‘હમ્મ…. એ વાત તો છે. પણ મને તો આવો વિચાર ક્યારેય આવ્યો નથી !’
‘ક્યાંથી આવે ? આપણને પહેલેથી જ નવું વિચારવાની ટેવ નથી પડી. સાહસ કરનારાઓ તો બહુ મહાન માણસો હોય એમ માનીને આપણે આપણી જાતને તેમનાથી અલગ માની બેસીએ છીએ. પરંતુ જેમની પાસે વિઝન છે, હિંમત છે, કશુંક નવું કરવાની અદમ્ય ઝંખના છે તેઓ નોકરીને બાજુએ મૂકીને પણ નીકળી પડે છે. નારાયણમૂર્તિ જેવા વીરલા પોતાની બધી મૂડી દાવ પર લગાવતા અચકાતાં નથી. ગાઈડમાંથી ગોખીને પાસ થનારનું આ કામ નથી. પરીક્ષાના ટકા અને પગારના આંકડાઓથી સંતુષ્ટ થનાર ભાગ્યે જ સાહસ કરી શકે છે. બહારના પ્રવાહમાં ક્યારેક આપણે આપણી બધી આંતરિક ક્ષમતાઓને દબાવીને ટાઢાટપ્પ થઈને બેસી જઈએ છીએ. જીનીયસ થવા જન્મેલો માણસ કારકૂન બનીને સંતોષથી આખી જિંદગી ખેંચી કાઢે છે !’

‘ડિપ્રેશનનું બીજું પણ એક કારણ છે.’ એણે થોડું અટકીને વાતની દિશા બદલી.
‘શું ?’ મને લાગ્યું કે મારે આનંદ પાસે ઘણું જાણવાનું છે.
‘આપણા મનોભાવને વ્યક્ત ન કરવા તે…’
‘એટલે ? હું કંઈ સમજ્યો નહીં.’
‘ક્યારેક આપણે આપણી લાગણીઓને દબાવી રાખીએ છીએ. એને વ્યક્ત થવાનો મોકો આપતા નથી. ખુલ્લાં મનથી હસી શકતાં નથી, કોઈની સાથે મુક્ત મનથી વાત કરી શકતાં નથી અથવા દુ:ખના સમયે કોઈના ખભે માથું ટેકવીને બે આંસુ પાડી શકતા નથી. આખી ઑફિસનો ભાર જાણે આપણા માથે હોય તેમ ફરીએ છીએ. શારીરિક આવેગોને દબાવી રાખવાથી જેમ શરીરનું તંત્ર બગડે છે તેમ આ માનસિક આવેગોને જો વ્યક્ત કરવામાં ન આવે તો ક્યારેક તે ડિપ્રેશન સ્વરૂપે બહાર નીકળી આવે છે.’
‘પણ એનો ઉપાય શું ?’
‘માણસે પોતાના સુખ-દુ:ખને વહેંચતા શીખવું, એ જ એનો ઉપાય. લાગણીઓને અંદર દબાવ્યા વગર એને બહાર નીકળવાનો રસ્તો કરી આપવો. એની માટે બ્લોગ કે ડાયરીનો ઉપયોગ કરી શકાય. ગીત, સંગીત, સાહિત્યનો આધાર લઈ શકાય. બધો ભાર બાજુએ મૂકીને ‘પડશે એવા દેવાશે’ એવી હિંમતથી કામ લેતાં શીખવું રહ્યું. હળવાશ એ જીવનની હવાબારી છે. અગાઉના સમયમાં લોકો ઓટલે બેસીને આખા ગામની વાતો કરતાં. એ વાતોમાં એમને પોતાની અનેક મૂંઝવણોનો ઉકેલ મળી જતો. તેઓ હળવાશ અનુભવતા. ભણેલા લોકો એને ‘ટાઈમપાસ’ સમજતાં પરંતુ એક રીતે જોતાં તે કૂકરના સેફ્ટીવાલ્વ જેવું કામ હતું. કોઈના ખભે હાથ મૂકીને માણસ આખી જિંદગી તરી જઈ શકે છે.’

આનંદની વાતો મારા મનને ખૂબ અસર કરી રહી હતી કારણ કે એ એના જીવનના અનુભવમાંથી આવતી હતી. હું આનંદના વ્યક્તિત્વની ધીમે ધીમે નજીક જઈ રહ્યો હોવું તેવું અનુભવી રહ્યો હતો. એની પ્રસન્નતાનું રહસ્ય મને સમજાઈ રહ્યું હતું. એણે સાચે જ જીવનની કલાને આત્મસાત કરી હતી. હું વિચારી રહ્યો હતો કે ક્યારેક આપણે આપણી નજીક રહેતા મિત્રને પણ નજીકથી ઓળખતા નથી હોતાં. આનંદની મારા મનમાં એક નવી છાપ ઉપસી રહી હતી.
‘તને ખબર છે ?’ એણે મારું ધ્યાન ખેંચતા કહ્યું, ‘હકીકતે આપણને નોકરી જાય એનું દુ:ખ નથી હોતું, પરંતુ નોકરીએ આપણને જે સુખસગવડના સાધનો વળગાળ્યાં છે એ જતાં રહેશે તો શું થશે ? એનું આપણને દુ:ખ વધારે હોય છે. એ Gadgets વગર કેમ જીવી શકીશું એવો ભય આપણા મનને ઘેરી વળે છે. જીવનના ભૌતિક સ્તરને જાળવવાની દોડમાં જીવનની કલાને આપણે વીસરી જઈએ છીએ. આપણાં જ ઊભા કરેલાં સુખના સાધનો આપણને આખી જિંદગી દોડાવતાં રહે છે. આ કહેવાતા ‘વિકાસ’ની દોટમાં જો આપણે ધીમા પડી જઈએ તો દુનિયા આપણને તુરંત ‘નિષ્ફળતા’નું લેબલ લગાવી દે છે ! તેથી આપણે એ દોડને જ સર્વસ્વ માની બેસીએ છીએ. જીવનમાં બીજી અનેક શક્યતાઓ રહેલી છે તેવો આપણે વિચાર નથી કરતા. જીવનને ક્યારેય બીજા ખૂણેથી જોવાની આપણામાં હિંમત રહેતી નથી. એ ટૂંકી દષ્ટિમાં ‘નોકરી’ આપણું સર્વસ્વ બની જાય છે અને તેના અભાવમાં માણસ ક્યારેક આપઘાત પણ કરી બેસે છે.’

‘તારી વાત સાચી છે, આનંદ. મને મારી ભૂલ સમજાય છે. ખરેખર, મેં થોડું સ્વસ્થતાથી વિચાર્યું હોત તો ડિપ્રેશનનો ભોગ ન બનત. પણ હવે હું જીવનને અલગ દષ્ટિથી જોઈ રહ્યો હોઉં તેમ અનુભવી શકું છું.’
‘સરસ. જીવનમાં ક્યારેય કોઈ એક ચીજને સર્વસ્વ માની બેસવાની ભૂલ કરવી ન જોઈએ. જીવન વિવિધરંગી છે. સાહિત્ય, નૃત્ય, કલા, વાંચન, ચિંતન, મનન, પ્રવાસ કે પછી ગમે તેનો સહારો લઈને જીવનમાં જુદા જુદા રંગો ભરી શકાય છે. સંઘર્ષના સમયમાં લોકોની વાતોથી દોરવાયા વગર સ્વસ્થ ચિત્તે બુદ્ધિપૂર્વક માર્ગ કાઢતા આવડવું જોઈએ. ભૌતિક ઉપકરણોનો સમ્યક ઉપયોગ જરૂર કરીએ પરંતુ એની પાછળ આંધળી દોટ મૂકવાનું ટાળવું જોઈએ. હંમેશાં કશુંક નવું વિચારતા રહેવું જોઈએ. એવું કદાપિ ન માનવું જોઈએ કે અદ્દભુત વિચારો મહાન માણસોને જ આવે છે. હકીકતે તો સામાન્ય માણસોને આવતા સામાન્ય વિચારોના અમલ થકી જ તે મહાન બને છે. દરેકમાં એ માટેની એક સરખી ક્ષમતા રહેલી છે. સવાલ તકને ઝડપવાનો નથી, તકને ઊભી કરવાનો છે. શિવ ખેરાનું પેલું વાક્ય તને યાદ છે ? : ‘Winner don’t do different things, they do things differently.’ એટલે જ, નોકરી છૂટે એમાં નાસીપાસ થવાનું કોઈ કારણ નથી. અગાધ અને અસીમ આ દુનિયામાં આપણા સૌ માટે વિપુલ સામગ્રી ભરી પડી છે. બસ, આપણામાં એ સમજવાની દષ્ટિ અને થોડી ધીરજ હોવી જોઈએ. સંઘર્ષથી ડરવાનું છોડીને સાહસપૂર્વક કદમ ભરવા જોઈએ…’
‘યુ આર જીનીયસ, આનંદ’ હું અભિભૂત થઈને બોલી ઊઠ્યો.
‘ઑલ આર જીનીયસ માય ફ્રેન્ડ….’ એ હસ્યો.

એ દિવસે સાંજે ઘરે પરત ફરતાં કંપનીની બસમાં ઘણા મિત્રો ઉદાસ ચહેરે બેઠા હતાં. એમને જોઈને આનંદે ઊભા થઈને સૌની વચ્ચે ‘જો જીતા વહી સિકંદર’નું આ ગીત ગાવાનું શરૂ કર્યું :
जवाँ हो यारो,
ये तुम को हुआ क्या…
अजी हम को तो देखो जरा…..

(રીડગુજરાતી.કોમ પરથી સાભાર)

June 12, 2009

હસબંધ(હઝલ) - ચિરાગ ઠક્કર 'જય'

પહેલા કેવો મુક્ત, મનમોજી, મક્કમ હતો,
હવે એક પીંજરમાં બંધ થઇ ગયો છું;
બન્યો જે ક્ષણથી હું તારો હસબન્ડ,
તે જ ક્ષણથી હું હસબંધ થઇ ગયો છું.

રખડતો રહેતો પહેલા રાતદિવસ હું,
હવે સમયનો ખૂબ પાબંદ થઇ ગયો છું;
કોઈ રસિક નવલકથાસમ જીવન હતું એ,
હવે એક નિરસ નિબંધ થઇ ગયો છું.

તું સમજાવે એજ હવે સત્ય લાગે છે,
મારા મગજથી થોડો મંદ થઇ ગયો છું;
તું બતાવે એજ હવે નિરખું છું વ્હાલી,
મારી દ્ર્ષ્ટિથી હું બહું અંધ થઇ ગયો છું.

પૈસા લાવુ છું અને પૈસા આપુ છું,
પતિ નામે એક પ્રબંધ થઇ ગયો છું;
તારી કેડમાં સજાવીને ફેરવે છે મને,
જાણે હું એક કટિબંધ થઇ ગયો છું!

તારાથી મોટી આફત આ જીવનમાં નહિ આવે,
મુશ્કેલીઓથી લડવા કટિબધ્ધ થઇ ગયો છું;
છતાં આનંદ છે એ વાતનો, અરે, વ્હાલી,
હું સુકુ ફૂલ, હવે સુગંધ-સુગંધ થઇ ગયો છું.

- ચિરાગ ઠક્કર 'જય'

June 07, 2009

June 04, 2009

જનનીની જોડ સખી ! નહી જડે રે લોલ - દામોદર બોટાદકર

મીઠા મધુ ને મીઠા મેહુલા રે લોલ
એથી મીઠી તે મોરી માત રે

જનનીની જોડ સખી ! નહી જડે રે લોલ.

પ્રભુના એ પ્રેમતણી પૂતળી રે લોલ,
જગથી જુદેરી એની જાત રે
જનનીની….

અમીની ભરેલ એની આંખડી રે લોલ,
વ્હાલનાં ભરેલાં એના વેણ રે
જનનીની…..

હાથ ગૂંથેલ એના હીરના રે લોલ,
હૈયું હેમંત કેરી હેલ રે
જનનીની…

દેવોને દૂધ એનાં દોહ્યલા રે લોલ,
શશીએ સિંચેલ એની સોડ રે
જનનીની…

જગનો આધાર એની આંગળી રે લોલ,
કાળજામાં કૈંક ભર્યા કોડ રે
જનનીની…

ચિત્તડું ચડેલ એનું ચાકડે રે લોલ,
પળના બાંધેલ એના પ્રાણ રે
જનનીની…

મૂંગી આશિષ ઉરે મલકતી રે લોલ,
લેતા ખૂટે ન એની લ્હાણ રે
જનનીની…

ધરતી માતા એ હશે ધ્રૂજતી રે લોલ,
અચળા અચૂક એક માય રે
જનનીની…

ગંગાનાં નીર તો વધે ઘટે રે લોલ,
સરખો એ પ્રેમનો પ્રવાહ રે
જનનીની…

વરસે ઘડીક વ્યોમવાદળી રે લોલ,
માડીનો મેઘ બારે માસ રે
જનનીની…

ચળતી ચંદાની દીસે ચાંદની રે લોલ,
એનો નહિ આથમે ઉજાસ રે

જનનીની જોડ સખી ! નહી જડે રે લોલ.

- દામોદર બોટાદકર

એક દિ મમ્મી નાની થઈ ગઈ, ને હું થઈ ગઈ મોટી - ડૉ. આઈ.કે. વિજળીવાળા

એક દિ મમ્મી નાની થઈ ગઈ, ને હું થઈ ગઈ મોટી,

મેં તો એને નવડાવી, લઈને સાબુની ગોટી !!
ભેંકડા એણે ખૂબ જ તાણ્યાં, કર્યું બહુ તોફાન !
મેં પણ એનું માથું ધોયું , પકડીને બે કાન !
તૈયાર કરી, માથે એને લઈ દીધી’તી ચોટી…

એક દિ મમ્મી નાની થઈ ગઈ.

એને ભલે રમવું હોય પણ, લેસન હું કરાવું !
વ્હેલી વ્હેલી ઉઠાડી દઉં, બપોરે સુવરાવું !
બપોર વચ્ચે ગીતો ગાય તો ધમકાવું લઈ સોટી…

એક દિ મમ્મી નાની થઈ ગઈ.

દોડા દોડી કરે કદી તો બૂમ-બરાડા પાડું
ચોખ્ખી લાદી બગાડે તો, ફટકારી દઉં ઝાડું !
તોફાન કરે તો ખીજાતી આંખો કાઢી મોટી

એક દિ મમ્મી નાની થઈ ગઈ.

- ડૉ. આઈ.કે. વિજળીવાળા

મેં તજી તારી તમન્ના તેનો આ અંજામ છે - ‘મરીઝ’

મેં તજી તારી તમન્ના તેનો આ અંજામ છે,
કે હવે સાચે જ લાગે છે કે તારું કામ છે.

છે સ્ખલન બે ત્રણ પ્રસંગોમાં મને પણ છે કબૂલ,
કોણ જાણે કેમ આખી જિંદગી બદનામ છે.

એક વીતેલો પ્રસંગ પાછો ઉજવવો છે ખુદા!
એક પળ માટે વીતેલી જિંદગીનું કામ છે.

આપની સામે ભલે સોદો મફતમાં થઈ ગયો,
આમ જો પૂછો બહુ મોઘાં અમારાં દામ છે.

જિંદગીના રસને પીવામાં જલ્દી કરો ‘મરીઝ’,
એક તો ઓછી મદિરા છે, ને ગળતું જામ છે.

- ‘મરીઝ’

ગઝલ - ભગવતીકુમાર શર્મા

અમે આંધી વચ્ચે તણખલાંના માણસ;
પીળા શ્વાસની તુચ્છ ઘટનાના માણસ.

ફટાણાંના માણસ, મરસિયાના માણસ;
અમે વારસાગત સમસ્યાના માણસ.

‘કદી’થી ‘સદી’ની અનિદ્રાના માણસ;
પ્રભાતોની શાશ્વત પ્રતીક્ષાના માણસ.

અમે અમને મળવાને ઝૂરતા જ રહીએ;
સડકવન્ત ઝિબ્રાતા ટોળાના માણસ.

શિખર? ખીણ? ધુમ્મસ? સૂરજ? કે કશું નૈં?
‘ટુ બી-નૉટ ટુ બી’ની ‘હા-ના’ના માણસ.

ભરત કોઈ ગૂંથતું રહે મોરલાનું;
અમે ટચ્ચ ટૂંપાતા ટહુકાના માણસ.

મળી આજીવન કેદ ધ્રુવના પ્રદેશે;
હતા આપણે મૂળ તડકાના માણસ.

- ભગવતીકુમાર શર્મા

જીવન બની જશે - ‘મરીઝ’

જ્યારે કલા, કલા નહીં, જીવન બની જશે,
મારું કવન જગતનું નિવેદન બની જશે .

શબ્દોથી પર જો દિલનું નિવેદન બની જશે,
તું પોતે તારા દર્દનું વર્ણન બની જશે .

જે કંઈ હું મેળવીશ હમેશા નહીં રહે ,
જે કંઈ તું આપશે તે સનાતન બની જશે.

મીઠા તમારા પ્રેમના પત્રો સમય જતાં,
ન્હોતી ખબર કે દર્દનું વાચન બની જશે.

તારો સમય કે નામ છે જેનું ફકત સમય,
એને જો હું વિતાવું તો જીવન બની જશે .

તારું છે એવું કોણ કે માગે સ્વતંત્રતા !
મારું છે એવુ કોણ જે બંધન બની જશે ?

આંખો મીંચીને ચાલશું અંધકારમાં ‘મરીઝ’
શંકા વધી જશે તો સમર્થન બની જશે .

- ‘મરીઝ’

May 12, 2009

કોપી પેસ્ટની ભવાઈ - યશવંત ઠક્કર

[પરદો ખુલે ત્યારે રંગલો નાચી નાચીને ગાતો હોય અને રંગલી કપાળે હાથ દઈને બેઠી હોય]

રંગલો—-

- કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટ કૉપિ પેસ્ટ… કૉપિ પેસ્ટ

ધંધો આ છે કેવો બેસ્ટ ….. કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટ

ફ્રોમ ઈસ્ટ કે ફ્રોમ વેસ્ટ …. કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટ

જે કાંઈ લાગે જ્યાંથી બેસ્ટ….. કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટ

એનર્જી કરવી શાને વેસ્ટ…… કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટ

કોનાં એગ્ઝ ને કોનો નેસ્ટ …. કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટ

થોડી મહેનત ને ઝાઝો રેસ્ટ …. કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટ

છપ્પનની રાખવી ચેસ્ટ…….. કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટ

કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટ કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટ કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટ


રંગલી—- એ રંગલા. તને પગે લાગું. તારું આ કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટ બંધ કર. જ્યારથી તેં બ્લોગ ચાલુ કર્યો છે ત્યારથી તને કૉપિ પેસ્ટ …કૉપિ પેસ્ટનું ભૂત વળગ્યું છે.

રંગલો—- એ ભૂતના કારણે તો મારો બ્લોગ જામી ગયો છે રંગલી. હજારોએ મુલાકાત લીધી. પ્રતિભાવોનો પાર નથી. તેં અને મેં સાથે બ્લોગ શરુ કર્યા હતા. આજે તું ક્યાં ને હું ક્યાં? આજે મારો બ્લોગ નંબર વન છે.

રંગલી—હવે મૂછો છે નહીં ને વળ દેવા રહેવા દે. ને આ કૉપિ પેસ્ટ ના ધંધા બંધ કર.

રંગલો— મને એજ નથી સમજાતું કે કૉપિ પેસ્ટની સગવડતાનો લાભ લોકોને આપવામાં વાંધો શો છે?

રંગલી—- જો તને સમજ પાડું. રંગલા, હું તારા માટે રસોઇ ન બનાવું અને આપણા પાડોશી નીતાબેનની રસોઇ લાવીને તારા ભાણાંમાં મૂકું એ બરાબર કહેવાય?

વધું વાંચો 'અસર' બ્લોગની આ પોસ્ટ પર.

Quotation

What makes some people DEAREST? Its not just the Happiness that you feel when you meet them..but its the pain you feel when you miss them.

May 09, 2009

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૧

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૨

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૩

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૪

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૫

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૬

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૭

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૮

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૯

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૧૦

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૧૧

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૧૨

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૧૩

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૧૪

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૧૫

ગુજરાતી નાટકઃ બસ કર બકુલા ૧૬

April 29, 2009

એમ શાને થાય છે - રિષભ મહેતા

એમ શાને થાય છે તારા વગર રહેવાય નૈ,
ને વળી આ લાગણીને પ્રેમ પણ કહેવાય નૈ.

ખૂબ ઊંડેથી તને હું સાદ દઉં છું ને છતાં,
તું મળે પ્રત્યક્ષ ત્યારે ‘કેમ છે?’ પુછાય નૈ.

રાહ તારી જોઉં કે નીરખું કે હું ઝંખું તને ,
ત્રણ ઘટનાઓથી આગળ આ કથા કંઈ જાય નૈ.

હુંય એ જાણું જ છું કે તું બધું જાણે જ છે,
તુંય એ જાણે જ છે કે કંઈ બધું કહેવાય નૈ.

એટલી નાજુક છે તારી નિકટતા, કે તને-
એ તૂટી જાવાના ડરથી સ્પર્શ પણ કંઈ થાય નૈ.

એક દી તું આ નજરથી દૂર થઈ જાશે અને
હું કહી પણ ના શકીશ કે કંઈ મને દેખાય નૈ.

મ્હેકતો ગજરો હશે તારી લટોમાં ને અહીં -
એ સ્થિતિ મારી હશે કે શ્વાસ પણ લેવાય નૈ.

આ બધું કેવી રીતે છે આ બધું શા કારણે ?
આ બધું કહેવાય નૈ , સહેવાય નૈ, સમજાય નૈ.

- રિષભ મહેતા

April 27, 2009

વહાલી દીકરી - રમેશ પટેલ (આકાશદીપ)

વહાલી દીકરી
મમતાએ મઢી
સંસ્કારે ખીલી
વહાલી દીકરી
ભર બપોરે દોડી
બારણું ખોલી
ધરે જળની પ્યાલી
વહાલી દીકરી
હસે તો ફૂલ ખીલે
ગાયે તો અમી ઝરે
ગુણથી શોભે પૂતળી
વહાલી દીકરી
રમે હસતી સંગ સખી
માવતર શીખવે પાઠ વઢી
સૌને હૃદયે તારી છબી જડી
વહાલી દીકરી
વીતી અનેક દિવાળી
જાણે વહી ગયાં પાણી
સોળે કળાએ ખીલી જાણે રાણી
વહાલી દીકરી
પૂજ્યાં તે માત પાર્વતી
પ્રભુતામાં માંડવા પગલી
લેવાયાં લગ્ન આંગણિયે
મહેંકે સુગંધ તોરણિયે
દિન વિજયા દશમી
વહાલે વળાવું દીકરી
વાગે શરણાઈ ને ઢોલ
શોભે વરકન્યાની જોડ
વિપ્ર વદે મંગલાષ્ટક
શોભે કન્યા પીળે હસ્ત
આવી ઢૂંકડી વિદાય વેળા
માવતર ઝીલે છૂપા પડઘા
વ્યથાની રીતિ ના સમજાતી
વાત કેમ કહેવી બોલે દીકરી
ઝીલ્યા વડીલોના મોંઘા બોલ
વગર વાંકે ખમ્યા સૌના તોલ
દીકરીની વ્યથા ઉરે ઉભરાણી
કેમ સૌ આજ મને દો છોડી
આવી રડતી બાપની પાસે
બોલી કાનમાં ખૂબ જ ધીરે
કોને બોલશો-વઢશો પપ્પા હવે
હું તો આજ સાસરિયે ચાલી
કેવું અંતર વલોવતા શબ્દો બોલી
જુદાઈની કરુણ કેવી કથની
થયો રાંક લૂંટાઈ દુનિયા મારી
આજ સંબંધની સમજાણી કિંમત ભારી
આંખનાં અશ્રુ બોલે વાણી
નથી જગે તારા સમ જીગરી
તું સમાઈ અમ શ્વાસે દીકરી
તારા શબ્દો ટપકાવે આંખે પાણી
ઓ વહાલી દીકરી
ઘર થયું આજ રે ખાલી

- રમેશ પટેલ (આકાશદીપ)

April 24, 2009

‘આવ, ભાણા, આવ’ - શાહબુદ્દીન રાઠોડ

મારા નાના પુત્ર અફઝલે મને કહ્યું : ‘પપ્પા, મારે બૂટ લેવા છે.’
મેં કહ્યું : ‘બૂટની શું કિંમત છે ?’
અફઝલ કહે : ‘બસો ચાલીસ રૂપિયા અને વીસ રૂપિયા મોજાનાં.’
મેં તેને બસો સિત્તેર રૂપિયા આપ્યા અને કહ્યું, ‘લઈ લેજે બૂટ-મોજા અને વધે તે રાખજે.’ એક કલાકમાં એ બૂટ-મોજા લઈ પાછો આવ્યો. તેના ચહેરા પર આનંદ હતો. આંખોમાં ઉલ્લાસ. તરત નવાં બૂટ-મોજા પહેરી તે સ્કૂલે જવા રવાના થયો… એ સ્કૂલે ગયો અને હું શૈશવના સ્મરણોમાં સરી પડ્યો. અફઝલ જેવડી મારી બાર વર્ષની ઉંમર. એ અમારા ગામની નાનકડી મોચી બજાર – પાંચ-છ દુકાનો, તેમાં કામ કરતા જેઠામામા, દુદામામા, ભગતમામા – બધા મોચીને અમે મામા કહેતા. એ બજારમાં મેં બૂટ માટે જે ધક્કા ખાધા છે, જીવનમાં જે યાતના સહી છે, જે દુ:ખો વેઠ્યાં છે તેનાં સ્મૃતિમાં સંઘરાઈને પડેલાં ચિત્રો એક પછી એક મારા માનસપટ પરથી પસાર થવા લાગ્યાં.

સૌ પ્રથમ તો બૂટ માટે મારે વડીલો પાસે વિધીસર ડિમાન્ડ રજૂ કરવી પડતી. પ્રથમ ભાઈને – છોટુભાઈને, પછી અમીનાબહેનને, પછી મારી બા સમક્ષ હું રજૂઆત કરતો, પછી મારા બાપુજીને જણાવતો. પરિવાર સામેના અસ્તિત્વને ટકાવી રાખવાના મહાન પડકાર સામે મારી સમસ્યા સૌને સાવ ક્ષુલ્લક લાગતી, એટલે કોઈ લક્ષ આપતું નહીં. સાતમ-આઠમનો મેળો, તરણેતરનો મેળો, ગણેશોત્સવ, નવરાત્રિ, લગ્નગાળો, શાળાના પ્રવાસો વગેરે પ્રસંગો બૂટ પહેરવાના પ્રસંગો ગણી શકાય. દિવાળી, બેસતું વર્ષ વગેરે પર્વોમાં બૂટ પહેરીને મહાલવાની તીવ્ર ઈચ્છા થતી અને અવારનવાર માગણી નામંજૂર થવા છતાં હું નેપોલિયનની જેમ હિંમત હાર્યા વગર પ્રયાસો ચાલુ રાખતો.

આખરે મારા બૂટ ખરીદવાનો પ્રશ્ન સમગ્ર પરિવાર માટે એક જટિલ સમસ્યા બની જાય તેટલી હદે મારા પ્રયાસો પહોંચતા ત્યારે પરિવારના સમગ્ર સભ્યોની મિટિંગ મળતી. બૂટ કરતા કઈ-કઈ બાબતો વધુ મહત્વની છે તેની વિગતે ચર્ચા થતી. બૂટ મને અપાવવા જોઈએ તેનો સૈદ્ધાંતિક સ્વીકાર થતો, પરંતુ સમગ્ર પરિસ્થિતિની સમીક્ષા કર્યા પછી સરવાળે સર્વાનુમતે નક્કી થતું, ‘જૂના બૂટને રીપેર કરાવી, ફાટ્યા હોય ત્યાં થીંગડાં મરાવી, નવી સગથળી નખાવી, પોલિશ કરાવી, જોનાર ઓળખી ન શકે તેવા, નવા જેવા બનાવી દેવા.’ મને આ નિર્ણય સંભળાવવામાં આવતો. નિર્દોષ છૂટવાને બદલે પાંચ વર્ષની સાદી કેદની સજા સાંભળે એમ હું પરિવારનો નિર્ણય સાંભળતો.

‘મારા કરમે લખ્યું કથીર’ એમ વિચારી જૂના જોડા રીપેર કરાવી લેતો. પછી તો રીપેર કરાવી-કરાવી આડાંઅવળાં થીંગડાં માર્યા પછી જોડાનો મૂળ આકાર જતો રહ્યો હતો. છેલ્લે પિતાની પરવાનગીથી મેં સોમલને જોડા આપી દીધા. તેણે પણ પ્રથમ હાથમાં લઈ, પરીક્ષણ કરી, અમને પગે લાગી, વિનયપૂર્વક પાછા મૂકી દીધા, ત્યારે મારી નવા બૂટ માટેની માગણી પર મંજૂરીની મહોર મારવામાં આવી, ‘દુદામામાને ત્યાં જઈ પરમાણું નાખી આવજે.’ એવો હુકમ કરવામાં આવ્યો અને મારી ખુશીનો પાર ન રહ્યો.

ઉમંગમાં ને ઉમંગમાં હું દોડીને દુદામામાની દુકાને પહોંચ્યો અને કહ્યું : ‘દુદામામા, મારા બૂટ સીવવાના છે. મારા બાપુજીએ કહ્યું છે. મારે લાલ બૂટ સીવડાવવા છે.’ એકીશ્વાસે હું ઘણું બોલી જતો. દુદામામા મને ‘આવ, ભાણા, આવ’ કહી ચામડાં દૂર કરી બેસવાની જગ્યા કરી આપતા. પછી પિતાના, માતાના, ભાઈના – બધાના સમાચાર પૂછતા. હું કહેતો, ‘પણ પરમાણું (માપ) પહેલા લઈ લ્યોને !’ દુદામામા ટાઈફોઈડના દર્દીની ઝીણી-ઝીણી વિગતો ડૉક્ટર કાળજીપૂર્વક જાણી લે તેવી રીતે બૂટ અંગેની વિગતો મને પૂછીપૂછીને ધ્યાનમાં રાખતા. લાલ કે કાળા, વાઘરીવાળા કે વાઘરી વગરના, અણીવાળા કે ગોળ, બધું વ્યવસ્થિત પૂછી દુદામામા રેલવેનો એક તરફ લખાયેલો અને પાછળ કોરો એવો ચોપડો કાઢતા અને મને કહેતા, ‘લે મૂક, ભાણા, પગ’ હું પગ મૂકતો અને જાડી પેન્સિલથી દુદામામા પરમાણું લીટી દોરીને લઈ લેતાં. બૂટના પ્રોજેક્ટનો પ્રાથમિક તબક્કો આ રીતે પૂરો થતો.
હું પૂછતો : ‘હું બૂટ ક્યારે લઈ જાઉં ?’
તે કહેતા : ‘જો ને, ભાણા, આજે જાણે શનિવાર થયો. રવિ, સોમ, મંગળ અને જો બુધવાર પણ જાવા દે. એ ગુરુવારે લઈ જજે. વાર પણ સારો ગણાય.’

એ પાંચ દિવસ પસાર કરવા મારે માટે અસહ્ય થઈ પડતાં. વળી ગુરુવારની કલ્પના કરતાં આનંદ થતો. શનિથી બુધ સુધીના દિવસો પસાર થશે, ગુરુવાર આવશે – હું બૂટ લઈ આવીશ નવાનકોર, લાલ વાઘરીવાળા… પહેરીને હું નિશાળે જઈશ, છોકરા-છોકરીઓ જોઈ રહેશે… પાંચ દિવસ પસાર કરી ગુરુવારે હું ઉત્સાહમાં દુદામામાની દુકાને પહોંચતો અને કહેતો, ‘મારા બૂટ ? લાવો, મારા બૂટ જલદી આપી દો.’ પરંતુ મારી આવી ઉત્કંઠાની દુદામામા માથે કોઈ અસર થતી નહીં. કાયમની ટેવ પ્રમાણે તેઓ કહેતા, ‘આવ, ભાણા, આવ, છોટુમિયાં ક્યાં છે ?’
હું કહેતો : ‘દ્વારકા પાસે બરડિયા સ્ટેશન છે ત્યાં સ્ટેશનમાસ્તર છે.’
‘હાં, તો બરાબર…’ દુદામામાની લાંબી વાત શરૂ થતી : ‘અરે, ભાણા, હું તને કહેતા ભૂલી ગયો. અમે જાણે આખું કુટુંબ દ્વારકા જાત્રાએ ગયા’તા, એમાં દ્વારકામાં આવતાંકને છોટુભાઈ ભેગો થઈ ગયો. અરે, પણ અમને જોઈને શું ખુશ થયો છે ! મને કહે, ‘મામા, તમે આંઈ ક્યાંથી ?’ મેં કહ્યું, ‘આખું ઘર જાત્રાએ નીકળ્યા છીએ. હજી આ ગાડીમાંથી ઊતર્યાં જ છીએ.’ સાથે ગરમ ચા પી પછી મંદિરે દ્વારકાધીશનાં દર્શન કરાવ્યાં. આખું દ્વારકા ફેરવ્યાં અને છેલ્લે સ્ટેશને આવી ગાડીમાં સારી જગ્યા ગોતી બેસાડી દીધાં તે અમે સીધા આવતાં રિયાં, કાંઈ તકલીફ ન પડી. મોટો ઈ મોટો !’

દાદુમામા એવી લાંબી રસપૂર્વક વાત કરતા કે મને બૂટ ભૂલવી દેતા, પણ હું કહેતો, ‘પણ મારા બૂટનું શું ? બૂટ ઝટ આપોને !’
‘અરે ભાણા, ઈ જ તો તને કહું છું. આ જાત્રામાં થોડા દિવસ કામ નથી થયું, એમાં રહી ગયા છે. કામ તો, ભાણા, આખી જિંદગી કરવું જ છે ને ? પણ જો શુક્ર, શનિ, રવિ – એ સોમવારે લઈ જજે, બસ ?’ હું રોવા જેવો થઈ જતો. ‘તમે ખોટેખોટા ધક્કા ખવરાવો છો ! બૂટ સીવતા નથી !’ આવો બબડાટ કરી ભગ્યહૃદયે દરવાજો વટી જતો, ફરી મારી જાતને ઉત્સાહમાં લાવવા પ્રયત્ન કરતો : ‘આટલા દિવસ ગયા, ત્રણ દિવસ વધુ, એમાં શું ?’ પાછો હું દાદુમામાની દુકાને જતો.
‘તમે સોમવારે લઈ જવાનું કહ્યું હતું. આજે સોમવાર છે.’
દુદામામા કહેતા : ‘અરે ભાણા, બેસ તો ખરો ! હં…. આ તારાથી મોટો શું કરે ?’
હું કહેતો, ‘અત્યારે પરશુરામ પોટરીમાં નોકરી કરે છે.’
બસ, આટલું સાંભળતાં દુદામામાની વાત શરૂ થતી : ‘અરે ભાણા, કરીમભાઈ તે કાંઈ ભજન ગાય છે… બધાં જૂનાં ભજન – ગંગાસતી અને પાનબાઈનાં, રવિસાહેબ અને ખીમસાહેબનાં ! મોટો ભજન ગાય છે એ મને ખબર નહિ. મેં તો હમણાં અસ્થળની જગ્યામાં સાંભળ્યાં.’ હું અધીરો થઈ દાદુમામાને વચ્ચે અટકાવી કહેતો :
‘અરે, પણ મારા બૂટ આપી દો ને !’
‘હવે ભાણા, તારુંય રિયું ને મારુંય રિયું. એ શુક્રવાર પાકો. જા, હવે વેણ ફરે તો કેજે. બસ ?’ આમ મને ફરી વાયદો આપવામાં આવતો. હું આક્રોશ ઠાલવતો : ‘જોજો, હું બૂટ લીધા વગર જાવાનો નથી. ન સીવવા હોય તો ના પાડી દ્યો, પણ ધક્કા ખવરાવી-ખવરાવી તોડી નાખો મા ?’
દુદામામા કહેતા, ‘તું નારાજ થા મા, ભાણા, હવે શુક્રવારનો શનિવાર ન થાય, બસ !’ આમ બધું પાકે પાયે કરી હું દરવાજા સુધી પહોંચતો ત્યાં ‘એ ભાણા’ એમ હાંક મારી દુદામામા મને પાછો બોલાવતા, ગંભીર થઈ મને કહેતા, ‘જો ભાણા, ઉઘાડા પગે આવજે અને બૂટ પહેરીને જજે.’ આટલી સૂચના મળતા હું એટલો લહેરમાં આવી જતો કે ઉમંગમાં ને ઉમંગમાં કુંવરજી વાઘરીની દુકાન વટી ગયા પછી મને યાદ આવતું કે ‘છ મહિનાથી હું ઉઘાડે પગે તો છું જ !’

શુક્રવારે દુદામામા હવે શું બહાનું કાઢે છે તેનો પ્રથમ વિચાર કરીને, માનસિક રીતે તૈયાર થઈને હું એમની દુકાને પહોંચ્યો. એ કાંઈ કહે તે પહેલાં મેં કહ્યું, ‘લાવો બૂટ.’
દુદામામા કહે, ‘ભાણા, કાળા કરવા છે કે લાલ ?’
હું ક્રોધમાં ધ્રૂજવા માંડતો : ‘અરે તમને દસ વાર કીધું છે લાલ કરવાના છે ! પહેલે દિવસે જ નક્કી થયું છે ને અત્યારે પૂછો છો કે લાલ કરવા છે કે કાળા ?’
દુદામામા કહે : ‘હું તો લાલ કરતો’તો, પણ પછી થયું : ફેશન કાળાની છે એટલે થયું : ભાણાને પૂછી પછી આગળ વધવું.’
‘અરે લાલ….લાલ….લાલ… હવે કાંઈ’ હું બોલીને ભાગતો અને ‘ભાણા, સોમવારે લઈ જજે.’ એવી સૂચના સાંભળતો ઘેર આવતો.

વળી સોમવારે પહોંચીને હું કહેતો, ‘લાવો બૂટ.’
દુદામામા સામે દીવાલ પર ઓઠામાં રાખેલ જોડ બતાવી કહેતા, ‘જો રહ્યા.’
હું જોઈ રહેતો…. લાલ, ચમકતા, અણીવાળા, વાઘરીવાળા… હું ઓઠા સાથે બૂટ લઈ જવા અધીરો થઈ આગળ વધતો, ત્યાં દુદામામા કહેતા, ‘ભાણા, બે દિવસ ઓઠામાં રાખવા પડશે, નહિતર શું થશે – તને ડંખ પડશે સમજ્યો ?’ મને તેમની વાત વાજબી લાગી. મેં કહ્યું, ‘રાખો ઓઠામાં, બસ ? બે દિવસ પછી આવીને હું લઈ જઈશ.’ બે દિવસ પછી હું ગયો તો બૂટ પણ નહીં અને ઓઠું પણ નહિ. મેં કહ્યું :
‘ક્યાં છે મારા બૂટ ?’
‘અરે, ભાણા ! કહી દુદામામાએ શરૂ કર્યું : ‘વાત જાણે એમ થઈ કે સીતાપુરથી મગનભાઈનો સુરેશ આવ્યો’તો, ઈ આ બૂટ જોઈ ગયો. બસ, સુરેશે હઠ લીધી, ‘મારે તો આ જ બૂટ જોઈએ.’ તે શેઠ ફુલજીભાઈને મોકલ્યા. સુરેશ હારે આવ્યો ને બૂટ લઈ ગયો. મને થયું કે ભાણાને આથી સારા બનાવી દઈશ. હવે તો જો, પરમ દિવસે મંગળવારે લઈ જજે. બે દિવસ આમ કે આમ….’

વળી દુકાને હાજર થયો ત્યારે દુદામામાએ એ જ સ્વસ્થતાથી, એ જ શાંતિથી મેડામાંથી ચોપડો ઉતાર્યો, ખોલ્યો, મારી સામે મૂકી કહે : ‘મૂક, ભાણ, પગ.’ હું અવાચક થઈ ગયો. આંખે અંધારા આવી ગયા. મારો અવાજ ફાટી ગયો : ‘શા માટે ?’ એટલું જ બોલી શક્યો.
‘એ આગલું પરમાણું (માપ) હાથવગું નથી રિયું. મૂળ વાત આમ હતી. હું તને કહી નો’તો શકતો. મને એમ કે ભાણો ખિજાશે.’ આ રીતના બહાના અને મારા અવિરત ધક્કાને અંતે આઠ મહિને મને બૂટ મળતા. મારી આકરી તપશ્ચર્યાનો અંત આવતો. દુદામામા સાચે જ મને બૂટ આપતા. વડીલોની બારોબાર મળેલી સૂચના મુજબ એક આંગળ મોટા સિવાતા, જેથી બે વર્ષ ચાલે. પણ મને તો બૂટ મળ્યાનો અનહદ આનંદ થતો. એ પહેરીને હું નીકળતો ત્યારે મને બજાર સાંકડી લાગતી. જો કે મેળા, લગ્નગાળો, પરીક્ષા, દિવાળી એવા બૂટ પહેરવાના શુભ પ્રસંગો તો વીતી જતા, પણ છેવટે બૂટ મળ્યાના આનંદમાં અગાઉનો વિષાદ નાશ પામતો.

તદ્દન સાધારણ વસ્તુ હોય, પણ તે મેળવવી જો અશક્ય બની જાય તો તેનું મહત્વ ખૂબ જ વધી જાય છે. મોટી ઉંમરે પરણનારના લગ્નજીવન સફળ નીવડે છે. તેમના પ્રસન્ન દાંપત્યનું રહસ્ય કદાચ આ પણ હોઈ શકે. શ્રીમંતોના બાળકોના જીવન નીરસ બની જાય છે, કારણ, બધું સહેલાઈથી તેમને મળી જાય છે. એટલે જ જાનકીનાથ બોઝ – સુભાષચંદ્ર બોઝના પિતા સુભાષબાબુને કહેતા : ‘બેટા, પિતાની શ્રીમંતાઈ જેવી ઝેરી ગરીબાઈ આ જગતમાં બીજી એકેય નથી.’

(‘રીડ ગુજરાતી’માંથી સાભાર.)

April 23, 2009

મળ્યું - હરિશ્ચન્દ્ર જોશી

સાવ અંગત એક સરનામું મળ્યું,
આજ વર્ષો બાદ એ પાનું મળ્યું.

મેં લખેલી ડાયરી વાંચી ફરી,
યાદની ગલીઓમાં ફરવાનું મળ્યું.

સોળમા પાને પતંગિયું સળવળ્યું,
જીવવા માટે નવું બહાનું મળ્યું.

જાણ થઈ ના કોઈને, ના આંખને,
સ્વપ્ન એ રીતે મને છાનું મળ્યું.

એક પ્યાસાને ફળી સાતે તરસ,
બારણા સામે જ મયખાનું મળ્યું.

- હરિશ્ચન્દ્ર જોશી

April 22, 2009

હજી પણ એમને ખાના ખરાબી ની ખબર ક્યા છે - બરકત વિરાણી ‘બેફામ'

હજી પણ એમને ખાના ખરાબી ની ખબર ક્યા છે,
હજી પણ અમને પુછી રહ્યા છે કે તારુ ઘર ક્યા છે.

મને પણ કોઇ શક પહેલી નજર ના પ્રેમ પર ક્યા છે,
મગર મારા તરફ એની હવે પહેલા જેવી નજર ક્યા છે.

મળી લઈએ હવે આવે સુખદ અંજામ ઉલ્ફત નો,
તને મારી ફીકર ક્યા છે, મને તારી ફીકર ક્યા છે.

બીછાવ્યા તો નથી એમાય કાંટા કોઇયે “બેફામ”
મરણ પહેલા જરા હુ જોઇ લઊ મારી કબર ક્યા છે.

- બરકત વિરાણી ‘બેફામ'

કારણ - ચિનુ મોદી

કોઇ ઇચ્છાનું મને વળગણ ન હો,
એ જ ઇચ્છા છે, હવે એ પણ ન હો.

કોઇનામાં પણ મને શ્રધ્ધા નથી,
કોઇની શ્રધ્ધાનું હું કારણ ન હો.

ઝાંઝવાં હરણાં થઇ દોડી ગયાં,
ને હરણને દોડવાને રણ ન હો.

આંધળો વાયુ થઇ ભટક્યા કરું,
જો ફૂલોને એની અકળામણ ન હો.

આપમેળે બંધ દરવાજા થશે.
મોત માટે કોઇ પણ કારણ ન હો.

- ચિનુ મોદી 'ઇર્શાદ'


દરિયાને એક વાતે જ ખટકી ગઇ - હિતેષ વિઠ્ઠલાણી

દરિયાને એક વાતે જ ખટકી ગઇ,
નદી અહીં સુધી આવીને કેમ અટકી ગઇ.
પર્ણનું ખરવું સહજ હતું પાનખરમાં,
સાથે આ ડાળી કેમ બટકી ગઇ?
હતો ભરોસો જે યાદભરી વાદળી ઉપર,
વરસ્યા વિના એ પણ છટકી ગઇ!

- હિતેષ વિઠ્ઠલાણી, સુરત

April 19, 2009

અદાલતની બદનક્ષી

પોતાની સ્ત્રીને મારવાના આરોપસર એક માણસને અદાલતમાં ખડો કરવામાં આવ્યો. એની 'દર્દ-કહાણી' સાંભળીને ન્યાયાધીશે એને 'પ્રોબેશન' પર છોડ્યો.

વળતે દિવસે જ સ્ત્રીનાં હાડકાં ફરી ખોખરાં કરનાર એ આદમી તે જ ન્યાયાધીશ સમક્ષ પાછો ખડો થયો. "સાહેબ, વાત જાણે એમ બની કે," ધૂવાં પૂવાં થયેલા ન્યાયાધીશ પાસે ખુલાસો કરતા એણે જણાવ્યું, "કાલનો દિવસ મારો બહું ખરાબ ગયો - અહીં કોરટમાં, આટલા બધા મણસો વચ્ચે, સાહેબ, મારું માથું ફાટફાટ થતું હતું. એટલે મને થયું કે જરાક નશો કરું તો કાંઇક કળ વળશે. પછી થોડોક વધુ....અને વળી થોડો વધારે. અંતે જ્યારે હું ઘેર પહોંચ્યો ત્યારે બાયડીએ મને "પીટ્યા દારૂડિયા" કહીને વધાવ્યો. તોયે, નામદાર, મેં કાંઈ કર્યુ નહીં.મારી દશાનો મે વિચાર કર્યો ને મને લાગ્યું કે એનો ગુસ્સો સાવ ગેરવાજબી નહીં હોય. ત્યાં તો એ પાછી તાડુકી, "મૂઓ નઘરોળ, હરામનાં હાડકાંનો!" તોય, સાહેબ, મેં કાંઈ કર્યુ નહીં. મારી છૂટી ગયેલી નોકરીનો અને ચડી ગયેલા ઘરભાડાનો વિચાર મને આવ્યો અને હું મૂંગો મૂંગો સાંભળી રહ્યો.

"પણ પછી, નામદાર એ કાળમુખી એવું બોલી કે, રોયા માજિસ્ટ્રેટમાં ટીપુંય અક્કલ બળી હોત તો આ નખ્ખોદિયાને જેલ ભેળો જ કર્યો હોત!"

"અને, સાહેબ, આવી રીતે એણે નામદાર કોર્ટને ગાળ દીધી એ તો મારાથી કોઈ રીતે સહન થયું નહીં!"
(અર્ધી સદીની વાચનયાત્રા - ૧ માંથી સાભાર)

તે ગઝલ -અમૃત 'ઘાયલ'

લીટી એકાદ નીરખી, 'ઘાયલ',
હલબલી જાય આદમી, તે ગઝલ.
-અમૃત 'ઘાયલ'

ચાલ જીવન જીવન રમીએ - ચિરાગ ઠક્કર 'જય'

સઘળો નફો તારો સખી,
ને બધું નુકસાન મારું;
ચાલ જીવન જીવન રમીએ.

સુખનો દરિયો તારો સખી,
ને વ્યથાનું આસમાન મારું;
ચાલ જીવન જીવન રમીએ.
-ચિરાગ ઠક્કર 'જય'

April 17, 2009

એક રુબાઈની લાંબી સફર : ઉમર ખૈયામ, શૂન્ય અને ફિટ્ઝેરાલ્ડ

તુંગી મય-ઈ-લાલ ખ્વાહમ ઓ દિવાની
સાદ-ઈ રમકી બાયદ ઓ નિસ્ફ-ઈ-નાની,
વાંગહ મન ઓ તુ નિશાસ્તા દર વિરાની,
ખૂવશ્ત બુવદ અઝ મામલાકત-ઈ-સુલ્તાની.

- ઉમર ખૈયામ

( એક લાલ મદિરાની સુરાહી અને કવિતાનું એક પુસ્તક હું ઈચ્છું છું. શરીર અને આત્માને સાથે રાખવા માટે રોટીનો એક ટુકડો પર્યાપ્ત છે. પછી હું અને તું બેઠા હોઈએ આ વિરાનમાં. આ સ્થિતિ કોઈ સુલતાનની સલ્તનત કરતા પણ વધારે આનંદદાયક હશે. અનુવાદ: બકુલ બક્ષી)

એક રોટી ઘઉંની, એક શીશામાં અંગૂરી અસલ,
શાંત નિર્જનમાં પ્રિયા ગાતી હો વીણા પર ગઝલ;
ભલભલા સમ્રાટને જે સ્વપ્નમાં પણ ના મળે,
ભોગવું છું વાસ્તવમાં ઐશ હું એવો વિરલ.

- શૂન્ય પાલનપુરી

Here with a loaf of bread beneath the bough
A flask of wine, a book of verse, and Thou,
Beside me singing in the wilderness -
And wilderness is Paradise now !

- Edward FitzGerald

ઉમર ખૈયામની અતિ પ્રસિદ્ધ રુબાઈના આ ત્રણ સંસ્કરણ છે. કહે છે તમારી દરેક કવિતામાં માના દૂધનો સ્વાદ હોય છે. એટલે કે તમે જે વાતાવરણમાં ઉછરેલા હો એ વાતાવરણની અસર હંમેશ કવિતામાં દેખાવાની જ. ખૈયામની સલ્તનત ફિટ્ઝેરાલ્ડની કવિતામાં paradise બની જાય છે. જ્યારે ‘શૂન્ય’ની પ્રિયા તો ગઝલને વીણા પર વગાડે છે ! એક કવિતા કઈ રીતે સમય અને સંસ્કૃતિના પરિબળોથી બદલાય છે - અને છતાં ય એનો મૂળ વિચાર એટલો જ મોહક રહે છે - એનું આ સરસ ઉદાહરણ છે.

(લયસ્તરો પરથી)

An SMS

એક ગરીબ માણસ પાસેના તળાવમાંથી માછલી પકડી લાવ્યો.

એની પત્ની એ માછલી પકવી ન શકી . . . . .

કેમ કે એની પાસે

ગેસ ન હતો,

લાઇટ ન હતી,

તેલ ન હતું

આખરે એ માણસ માછલીને ફરીથી તળાવમાં મૂકી દીધી…..

પાણીમાંથી ડોકું બહાર કાઢી માછલી એ આભારવશ નારો લગાવ્યો

કોંગ્રેસ જિંદાબાદ !

(રજની અગ્રાવતના બ્લોગ પરથી સાભાર)

April 16, 2009

પર્વતને નામે પથ્થર - ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’

આ ગઝલ વાંચીને મને મારી શાળાના દિવસો યાદ આવી ગયા. આ ગઝલ અમારે ધોરણ-૧૦ માં આવતી હતી અને તે વખતે 'દિલવાલે દુલ્હનિયા લે જાયેંગે' ચલચિત્રએ ધૂમ મચાવી હતી. તેના એક ગીત 'ડોલી સજાકે રખના, મેહેંદી લગાકે રખના'ના રાગ પર અમે આ ગઝલ ઘણી વાર ગળુ ફાડી-ફાડીને ગાતા હતાં. ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’ને વંદન.

પર્વતને નામે પથ્થર દરિયાને નામે પાણી,
’ઈર્શાદ’ આપણે તો ઈશ્વરને નામે વાણી.

આંસુ ઉપર આ કોના નખની થઈ નિશાની ?
ઈચ્છાને હાથ-પગ છે એ વાત આજે જાણી.

આ શ્વાસની રમતમાં હારી ગયો છું તો પણ,
મારા ઘરે પધારો ઓ ગંજીપાની રાણી.

ક્યારેક કાચ સામે ક્યારેક સાચ સામે,
થાકી જવાનું કાયમ તલવાર તાણી-તાણી.

થાકી જવાનું કાયમ તલવાર તાણી-તાણી,
’ઈર્શાદ’ આપણે તો ઈશ્વરને નામે વાણી.

-ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’

April 14, 2009

મૃગજળમાં જાળ નાખ્યા કરવાથી - કાજલ ઓઝા-વૈદ્ય

મૃગજળમાં જાળ નાખ્યા કરવાથી,
માછલાં ન મળે…
આંસુ વાવવાથી,
મોતી ન ઊગે…
અને
ઝાકળ ભેગી કર્યે,
ઘડા ન ભરાય…

…આવાં અનેક સત્યો સંબંધની
શરૂઆતમાં સમજાતાં હોત તો ?

- કાજલ ઓઝા-વૈદ્ય

એક તમારા મતને ખાતર - કૃષ્ણ દવે

એક તમારા મતને ખાતર ખોટો ના ચુંટાઇ એ જો જો.
એક તમારા મતને ખાતર સાચો ના રહી જાય એ જો જો.

એક તમારા મતમાં અસલી જંતુનાશક દવા ભરી છે.
ઝીણા ઝેરી જંતુઓથી સંસદ ના ઉભરાય એ જો જો.

એક તમારા મુંગા મતને કારણ મહાભારત સર્જાયુ,
મહાન આ ભારતનો પાછો ચહેરો ના ખરડાય એ જો જો.

એક તમારા મતની કિંમત નથી જાણતા, તો જાણી લ્યો,
સોનાની વસ્તુ છે એ લોઢામાં ના ખર્ચાય એ જો જો.

એક તમારા મતથી ખાટુ મોળુ શું થાશે જાણો છો?
એક ટીંપાથી આખ્ખે આખ્ખુ દૂધ ન ફાટી જાય એ જો જો.

એક તમારો મત મેળવવા કહેશે તારા તોડી લાવું?
રાહ જુઓ પણ ધોળે દાડે તારા ન દેખાય એ જો જો.

એક તમારા મતથી ધાર્યુ નિશાન વીંધી નાખો છો પણ -
એ જ તમારી ઓળખનો અંગુઠો ના છિનવાય એ જો જો.

એક તમારા મતની પળને સમજીને સાચવજો અથવા
પાંચ વરસ માટે છાતીમાં ડૂમો ના અટવાય એ જો જો.

- કૃષ્ણ દવે

April 13, 2009

ટેક્નોસેવી યુગ ની હાઈટેક ડીક્ષ્નરી

વિચાર - પૅકૅટ ડૅટા

પડી જવુ - ડાઉનલોડ

બેસવુ - ઇન્સટોલ

ઊઠ્વુ - ઑનલાઇન

ઊન્ઘવુ - ઓફલાઇન

ઘરે રહીને કામ કરવુ - વર્ક ઓફલાઇન્

નહાવુ - રિફ્રેશ

સાચવીને જવુ - સેફ મોડ

તૈયાર થવુ - કન્ફિગર

ઝઘડો પતાવવો - સિન્ક્રોનાઇઝ્

સમ્બન્ધ - કનેક્ટિવિટી

યાદ રાખવુ - ઑટો બુકમાર્ક્

સમાચાર આપવા - વેબ ફીડ્સ્

સાથે લાવવુ - ઍટૅચમેન્ટ્

બચત - સેવ્ડ પેજીસ

નડતા લોકો - પોપ અપ્સ

ઓળખાણ - લિન્ક્

ટીકા કરવી - બ્લોગિન્ગ

કામકાજ - નેટવર્ક

માણસ - પીસી (પુઅર સિટિઝન)

બાળક - લૅપટોપ્

ગુજરાતી ગર્લ - ગૂગલ

ઘરના વડા - કન્ટ્રોલ પેનલ્

નોકર ચાકર - ટાસ્ક બાર

વાસણ કૂસણ - ટૂલબાર્

સહકુટુમ્બ્ - સિલેક્ટ ઑલ

યાદદાસ્ત - રૅમ (મેમરી ચિપ)

પર્સ - વિન્ઝીપ

અટક - યુઝરનેમ

ખાનગી વાત - પાસવર્ડ્

કોકના ઘરે જવુ - આવવુ - સાઈન ઈન - સાઈન આઉટ

બીજે ફામ્ફા મારનાર - આઉટલુક ઍક્ષ્પ્રેસ

શન્કાસ્પદ માણસ - સ્પામ મૅલ્

સ્માર્ટ યુવાન - હોટ મૅલ્

કહ્યાગરો યુવાન - જી મૅલ્

જન્ગલી યુવાન - યાહૂ

A Few Love Quotations I Love


"Today I love you more than yesterday, tomorrow I will love you more than today."


"For the world you are someone, for someone you are the world."


"A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z...........The one who invented the alphabets was a genius, but he made a great mistake by keeping I and U far apart."


"There is always some madness in love. But there is also always some reason in madness."


Friedrich Nietzsche (1844 - 1900), "On Reading and Writing"



"Love is an irresistible desire to be irresistibly desired."


Robert Frost (1874 - 1963)



"Love is not blind - it sees more, not less. But because it sees more, it is willing to see less."Rabbi Julius Gordon

"Love is the thorn that belongs to the rose of youth." (Charles and Merry Lamb)


"The important thing was to love rather than to be loved."


W. Somerset Maugham (1874 - 1965), 'Of Human Bondage', 1915



"There is no remedy for love but to love more."


Henry David Thoreau (1817 - 1862), Journal, July 25, 1839



"Love all, trust a few. Do wrong to none."


William Shakespeare (1564 - 1616), "All's Well That Ends Well", Act 1 Scene 1



"But love is blind and lovers cannot see

The pretty follies that themselves commit;

For if they could, Cupid himself would blush

To see me thus transformed to a boy.
"


William Shakespeare (1564 - 1616), The Merchant of Venice, Act II Scene 6


"You know you are in Love, when you don't Want to go sleep at Night because your Life is better than a Dream."

April 12, 2009

આ મારી દુનિયાનું - ચિરાગ ઠક્કર 'જય'


મને રાજકારણ ન ફાવ્યું આ મારી દુનિયાનું,
મુજ મત્સ્યને પાણી ન ફાવ્યું આ ખારી દુનિયાનું;

આટા-પાટા, સાચા-ખોટા, ઊંચા-નીચા, નાના-મોટા,
મુજ મંદને ગણિત ન ફાવ્યું આ બેધારી દુનિયાનું;

વચન સર્જનનું વેરે વિનાશ, પૂરે પિંજરે ચીંધી આકાશ,
ખરાબ કામ ન ગમ્યું, આ બહુ સારી દુનિયાનું,

પ્રેમના ઝાંઝવા, ખુશીની તરસ, શૂન્ય પ્રાપ્તિ, જીવન નિરસ,
શું થશે 'જય' ગઝલ વિના આ બિચારી દુનિયાનું.

April 10, 2009

Winners never quit & Quiters never win



Once a commander was on his way to a battlefield. He was in a difficult situation. He had only 200 soldiers and he had to fight against 1500 soldiers. He had to cross a big river with small boats before that battle. After crossing the river with small boats, they saw the big army of their rivals. Seeing their army, all the soldiers realized that it was impossible for them to win the battle.

But the commander was not only a brave warrior but also an intelligent strategist. He ordered his soldiers to put all their boats on fire. Soldiers were amazed but it was their commander's order and they had to obey. So they burnt all the boats with a sinking heart. They could not cross the river anymore.

As their way back was closed, they grew desperate. They thought that they had to fight not to win but to remain alive. So they fought desperately. They won the battle that was impossible.

Would the soldiers have won the battle, had they not burnt the boat? No it wasn't possible. But the clever commander realized the fear of the soldiers in the beginning. He wanted to throw out that fear. So he made them desperate.

So it is said that winners have won the battle before it begins and losers have lost the battle before it begins.

"Winners never quit and Quitters never win."

"When the going gets tough, The tough get going."

"Cowards die many times before their deaths
The valiant never taste of death but once."
William Shakespeare (1564 - 1616), "Julius Caesar", Act II Scene 2

April 09, 2009

Who Packed My Parachute?: An Inspirational True Story


Who Packed My Parachute?: An Inspirational True Story magnify

Charles Plumb was a brave American pilot of Jet Fighter Plane. He was a brave soldier and a dare devil pilot. During the Vietnam war, he used to take off his jet fighter plane from 'Kiti Hawk' warship and go to Vietnam to deliver the death. He flew in the similar fashion for 75 times successfully.

On the 76Th times, when he was on way back to his warship, a surface to air missile hit at the bottom of his plane. Charles plumb jumped off the plane using a parachute. He was caught by enemy soldiers. He was imprisoned. He was tortured a lot during that time. He was freed after 6 years. At present he delivers lectures about his experiences of war and imprisonment in America.

One day, when Charles and his wife were sitting in a restaurant, a man sitting beside, came up to him and asked, "Aren't you Mr. Charles plumb? Didn't you took off from 'Kiti Hawk' warship for bombarding? And your pane was hit by a missile, right?"

"Absolutely!!" surprised Charles asked," How do you know all the things in details? Did you attend my lecture?"

"No" that man replied, "I have packed your parachute! I hope it had served you properly."

"Oh! It did. Because of that parachute I am sitting here alive otherwise..." Charles was grateful, "thank you very much."

"Oh! There is nothing to thanks. It was my duty. OK see you later." told the man plainly and shaking his hand they parted.

That night Charles could not sleep. The whole night he kept thinking if he had ever noticed that man on the warship being a proud and successful jet plane pilot. How often had he passed by me on the ship and had I ever greeted him Good Morning? I had never noticed him although we were on the same ship. What could have happened if he hadn't packed the parachute properly? Wasn't that man packing an opportunity of saving a soldier's life each time when he was silently packing the parachutes in the cellar of the ship? Wasn't he packing for those soldier whom he even didn't know?

After this incident, he always asked in his lecture, "Do you know who packed my parachute?"

Don't you think that we have to use plenty of parachutes during our life time viz. physical parachute, mental parachute, emotional parachute and many others? Do we ever know who have packed them for us? Have we ever thanked them? Do we ever congratulate those who do something good to us or to others? Let's always keep one thing in our mind during our routine life...Who packs our parachute?

April 08, 2009

Quotation - Mark Twain

It is better to deserve honors and not have them than to have them and not deserve them.

Mark Twain (1835-1910)

April 07, 2009

મહોબ્બતમાં હવે મારો પરિચય - બરકત વિરાણી ‘બેફામ’

મહોબ્બતમાં હવે મારો પરિચય આ પ્રમાણે છે,
અજાણ્યાં થઈ ગયાં છે એ મને જે ખાસ જાણે છે.

દીધો’ તો સાથ જેણે, એ જ ખુદ લૂંટી ગયા અમને,
જરા સાવધ-વધુ જોખમ અહીં તો ઓળખાણે છે.

મળ્યો છે નાબુદા એના પછી થઈ છે દશા આવી,
હતાં તોફાન જે દરિયે, હવે મારાં વહાણે છે.

સુણું છું મારી વાતો તો મને એ થાય છે અચરજ,
કે મારાથી વધારે શું મને લોકો પિછાણે છે ?

કરી દે તીક્ષ્ણ એવી, મોતનું પણ માથું કાપી લે,
હવે આ જિંદગી મારી સમય ! તારી સરાણે છે.

જીવનના ભેદભાવો છે મરણની બાદ પણ બાકી,
કોઈ માનવ મઝારે છે કોઈ માનવ મસાણે છે.

હતા જે દેહ એ તો થઈ ગયા માટી મહીં માટી,
હતાં જે દિલ, હજી પણ તાજના આરસ પહાણે છે.

જગત ખેંચી રહ્યું છે એક તરફ, બીજી તરફ જન્નત,
ફસ્યો છે જીવ કે એને અહીં તો બેય તાણે છે.

કદર બેફામ શું માંગુ જીવનની એ જગત પાસે,
કે જ્યાંનાં લોકો સૌ કેવળ મરેલાને વખાણે છે.

- બરકત વિરાણી ‘બેફામ’

April 06, 2009

તે પ્રેમ - ચિરાગ ઠક્કર 'જય'

આપીને દુઃખ સુખનો અહેસાસ કરાવે તે પ્રેમ,
ઝાંઝવા સીંચીને કાંટાળી પ્યાસ બુઝાવે તે પ્રેમ્;

માત્ર એજ આપણો બનીને રહે હંમેશા સંગ,
છતાં બધા છે સાથે એ વિશ્વાસ કરાવે તે પ્રેમ;

આપે, હસાવે, વસાવે, છીનવે, જગાડે, રડાવે,
છતાં જે બળ શ્વાસોચ્છવાસ ચલાવે તે પ્રેમ;

બતાવે એક સ્વપ્નિલ મંઝિલ તમને 'જય',
દિશા જીવન પ્રવાસની પલટાવે તે પ્રેમ.

- ચિરાગ ઠક્કર 'જય'

April 05, 2009

સફળ થવાના બે રસ્તા

સફળ થવાના બે રસ્તા છેઃ ગમતું કામ કરો અથવા તો કામને ગમતું કરો...!!

April 04, 2009

કંકોતરી - આસિમ રાંદેરી

મારી એ કલ્પના હતી, વીસરી મને,
કિન્તુ એ માત્ર ભ્રમ હતો થૈ ખાતરી મને,
ભૂલી વફાની રીત, ન ભૂલી જરી મને,
લ્યો એના લગ્નની મળી કંકોતરી મને !
. સુંદર ના કેમ હોય, કે સુંદર પ્રસંગ છે,
. કંકોતરીમાં રૂપ છે, શોભા છે, રંગ છે !

કાગળનો એનો રંગ છે ખીલતા ગુલાબ સમ,
જાણે ગુલાબી એના વદનના જવાબ સમ,
રંગીનીઓ છે એમાં ઘણી ફૂલછાબ સમ,
જાણે કે પ્રેમ-કાવ્યોની કોઇ કિતાબ સમ !
. જાણું છું એના અક્ષરો વર્ષોના સાથથી,
. શિરનામું મારૂ કીધું છે ખુદ એના હાથથી.

છે એને ખાતરી કે હું આવું નહીં કદી,
મારી ઉપર સભાને હસાવું નહીં કદી,
દીધેલ કૉલ યાદ અપાવું નહીં કદી,
મુજ હાજરીથી એને લજાવું નહીં કદી,
. દુઃખ છે હજાર, તો ય હજી એ જ ટેક છે,
. કંકોતરી નથી, આ અમસ્તો વિવેક છે !

કંકોતરીથી એટલું પુરવાર થાય છે,
નિષ્ફળ બને છે પ્રેમ તો વે’વાર થાય છે-

જ્યારે ઉઘાડી રીતે ન કંઈ પ્યાર થાય છે,
ત્યારે પ્રસંગ જોઈ સદાચાર થાય છે.
. ગંભીર છે આ વાત કોઈ મશ્કરી નથી,
. તકદીરનું લખાણ છે, કંકોતરી નથી !

કાગળનો એક કટકો છે જોવામાં એમ તો,
ભરપૂર છે એ પ્રેમની ભાષામાં એમ તો,
સુંદર, સળંગ રમ્ય છે શોભામાં એમ તો,
છે ફૂલસમ એ હલકો લિફાફામાં એમ તો,
. કોમળ વદનમાં એના, ભલે છે હજાર રૂપ,
. મારા જીવન ઉપર તો બરાબર છે ભારરૂપ !

એને ભલેને પ્રેમથી જોયા નહીં કરું,
વાચન કરીને દિલ મહીં ચીરા નહીં કરું,
સંયમમાં હું રહીશ, બળાપા નહીં કરું,
આવેશમાં એ ‘ફૂલ’ ના કટકા નહીં કરું.
. આ આખરી ઇજન છે હૃદયની સલામ દઉં,
. ‘લીલા’ના પ્રેમ-પત્રમાં એને મુકામ દઉં.

‘આસિમ’ ! હવે એ વાત ગઈ, રંગ પણ ગયો,
તાપી તટે થતો જે હતો સંગ પણ ગયો,
આંખોની છેડછાડ ગઈ વ્યંગ પણ ગયો,
મેળાપની એ રીત ગઈ ઢંગ પણ ગયો.
. હું દિલની લાગણીથી હજી પણ સતેજ છું,
. એ પારકી બની જશે, હું એનો એ જ છું !

-આસિમ રાંદેરી

April 03, 2009

Some Quotes from Alexander Pope

Charms strike the sight, but merit wins the soul.

Fools admire, but men of sense approve.

Is pride, the never-failing vice of fools.

Many men have been capable of doing a wise thing, more a cunning thing, but very few a generous thing.

Never was it given to mortal man - To lie so boldly as we women can.

A little learning is a dangerous thing; Drink deep, or taste not the Pierian spring.

April 02, 2009

Few Quotations

“There is nothing good or bad in this world, but our perceptions make it so. What people call ‘congestion’ in a train, becomes ‘atmosphere’ in a night club”.

“Do not be disappointed if the world refuses to help you out. Remember the words of Einstein - ‘I am thankful to all those that said NO. Its because of them that I did it myself’. “

“Have indomitable faith in your strengths. Then victory over weaknesses is an easy task.”

“Kind words can be soft, but their echoes can be truly endless.”

From BigB's Blog

April 01, 2009

મુક્તક

શાયર પ્રતિજ્ઞાબદ્ધ છું, લાખોમાં એક છું,
ઈમાનદાર પણ છું હું, નેકી છું - નેક છું
‘ઘાયલ’ કશી છે ખોટ, તો બસ ખોટ એટલી
તારીખ વીતી ગયાના પછીનો હું ચેક છું.

- ઘાયલ

આ દેશમાં હિન્દુ હોવું ગુનો છે? - હર્ષલ પુષ્કર્ણા

લગભગ ૮પ ટકા હિન્દુ વસ્તી ધરાવતા દેશમાં હિન્દુ તરીકે પોતાની ઓળખાણ આપવામાં શરમ, સંકોચ અને નીચાજોણું અનુભવતા હિન્દુઓનો આપણે ત્યાં તોટો નથી. હિન્દુ હોવા છતાં સેક્યુલારિઝમના નામે ફીફાં ખાંડતા રહી બુદ્ધિજીવી હોવાનો મનોમન હરખ અનુભવતા લોકોનો તો આજકાલ રાફડો ફાડ્યો છે. સેક્યુલારિઝમ નામનો વાયરસ સૌ પહેલાં ભારતના પત્રકારોને લાગ્યો અને પછી સમાચાર માધ્યમો મારફત તેનો ચેપ આજે આમ આદમી સુધી ફેલાયો છે. પરિણામે વરૂણ ગાંધી જેવા એકાદ હિન્દુ નેતા ક્યારેક હિન્દુતરફી એકાદબે વાક્યો ઉચ્ચારે, એટલે તેનાં બે સ્વાભાવિક રિએક્શનો આવે છે--
(૧) પ્રો-હિન્દુ વલણ દાખવવા બદલ મીડિયા તે નેતાને (વરૂણ ગાંધીના કેસમાં બન્યું તેમ) લઇ પડે છે અને પછી દિવસો સુધી કેડો મૂકતું નથી. (૨) સેક્યુલારિઝમથી પીડિત પ્રજા (પોતે હિન્દુ હોવા છતાં) તે નેતાની ઝાટકણી કાઢવામાં પોતાનું ‘બુદ્ધિધન’ ખર્ચવા બેસી જાય છે.

ટૂંકમાં, હિન્દુ હોવું અને હિન્દુ હોવાની વાત છેડવી તે આપણા દેશમાં અપરાધની સમીપ છે. વરૂણ ગાંધીએ તેમના જાહેર પ્રવચનમાં જે બણગાં ફૂંક્યાં હોય તે ખરા અને પ્રવચન બાદ પોતાના બચાવમાં તેમણે જે કહ્યું હોય તે ખરૂં, પણ પોતે હાડોહાડ હિન્દુ હોવાનો એકરાર તેમણે કર્યો તેમજ શબ્દો વડે પોતાનું હિન્દુતરફી વલણ વ્યક્ત કર્યું તેનાં માઠાં પરિણામો તેમણે ભોગવવાનાં થયાં. મીડિયાએ બીજા દિવસે વરૂણ ગાંધીનાં પ્રો-હિન્દુ વાક્યોને મોટા અક્ષરે છાપ્યાં, તેના પર પોતાની ટિપ્પણીઓ આપી, વરૂણ ગાંધીના ભાષણની વિરૂદ્ધ તંત્રીલેખો લખાયા અને બાકી રહેલું ઝેર ન્યૂઝ ચેનલોએ ઓક્યું.

વરૂણ ગાંધી હોય, પ્રવીણ તોગડિયા હોય કે પછી હિન્દુઇઝમની વાત કરતો બીજો ગમે તે નેતા હોય; મીડિયાની ફિટકાર તેણે હંમેશાં ઝીલવાની રહે છે. ‘હિન્દુવાદી’નું વણમાગ્યું લેબલ તેને મારી દેવામાં આવે છે. આ લેબલ ત્યાર પછી તેની કાયમી ઓળખાણ બની જાય છે. જુદી રીતે કહો તો ‘એન્ટિ-મુસ્લિમ’ એ તેની કાયમી ઓળખ બને છે. તમે હિન્દુ હોવ એનો મતલબ એવો કદી નથી હોતો કે તમે એન્ટિ-મુસ્લિમ છો--અને છતાં આપણા દેશમાં એ જ પ્રકારનું અર્થઘટન થતું આવ્યું છે. પરિણામે સરેરાશ હિન્દુને પોતે હિન્દુ હોવાની પિછાણ આપવાનો ડર પેસી ગયો છે. આ ડરને મીડિયાએ તથા કહેવાતા બુદ્ધિજીવી સેક્યુલારિસ્ટોએ વટાવી ખાધો છે અને આજના સરેરાશ હિન્દુને આવતી કાલનો સેક્યુલારિસ્ટ બનાવવા તેઓ મચી પડ્યા છે. ‘હું હિન્દુ છું’ એવું કહેનાર હિન્દુ સામે કાયદાકીય પગલાં લેતી કાનૂની કલમ તેમણે સંસદમાં ઘડાવી નાખી નથી એટલી ગનીમત માનો.

બાકી તો લોકશાહીના ભારત દેશમાં એક હિન્દુ તરીકે તમે જીવતા હો તો અફઝલને ફાંસીએ લટકાવવામાં થતા વિલંબ સામે, અવારનવાર થતા બોમ્બ ધડાકાઓ સામે, મુંબઇમાં નિર્દોષોને રહેંસી નાખનાર કસબને જેલમાં મળતા બાદશાહી ઠાઠ સામે, રઘુનાથ તેમજ અક્ષરધામ જેવાં મંદિરો પર થતા આતંકવાદી હુમલાઓ સામે, આતંકવાદ સામે સરકારનાં ઢીલાપોચાં વલણ સામે અને આ બધા તરફ ઠંડુંગાર વલણ દાખવતા મીડિયા સામે અવાજ ઉઠાવવાનો લોકશાહીની રૂએ તમને અધિકાર છે. પણ ક્યાંક ભૂલમાં ‘હું હિન્દુ છું...’ એમ કહેવાની ચેષ્ઠા ન કરશો, કેમ કે આવતી કાલના સેક્યુલારિસ્ટ ભારતમાં એ ગુનો ઠરશે!

- હર્ષલ પુષ્કર્ણા

From http://harshalpushkarna.blogspot.com/

March 31, 2009

ગઝલ

લેવા ગયો જો પ્રેમ તો વહેવાર પણ ગયો,
દર્શનની ઝંખના હતી, અણસાર પણ ગયો.

એની બહુ નજીક જવાની સજા છે એ,
મળતો હતો જે દૂરથી સહકાર પણ ગયો.

રહેતો હતો કદી કદી ઝુલ્ફોની છાંયમાં,
મારા નસીબમાંથી એ અંધકાર પણ ગયો.

સંગતમાં જેની સ્વર્ગનો આભાસ હો ખુદા,
દોઝખમાં કોઈ એવો ગુનેગાર પણ ગયો ?

એ ખુશનસીબ પ્રેમીને મારી સલામ હો,
જેનો સમયની સાથે હ્રદયભાર પણ ગયો ?

એ પણ છે સત્ય એની ઉપર હક નથી હવે,
એવુંય કંઈ નથી કે અધિકાર પણ ગયો.

સાકી છે સ્તબ્ધ જોઈ નશાની અગાઢ ઊંઘ,
પીનારા સાથે કામથી પાનાર પણ ગયો.

કેવી મજાની પ્રેમની દીવાનગી હશે !
કે જ્યાં ‘મરીઝ’ જેવો સમજદાર પણ ગયો.

-મરીઝ

March 30, 2009

નથી મળવાની ખુશી સંપત્તિમાં

આ મોજાંઓ રડીને કહે છે જગતને

ભીતર માંહે મોતી ભર્યા છે છતાંયે

સમંદરનાં ખારાં જીવન થઈ ગયા છે.

- બરકત વિરાણી 'બેફામ'

March 29, 2009

March 28, 2009

Age is an issue of mind over matter. If you don't mind, it doesn't matter.

-Mark Twain (1835-1910)

March 27, 2009

જયારે તમે મિત્રને પૈસા ઉછીના આપો છો ત્યારે તમારી યાદશક્તિ સતેજ થઇ જાય છે. પરંતુ મિત્રની યાદશક્તિને ભારે તકલીફમાં મૂકી દો છો.

March 26, 2009

Suffering

"Suffering is permanent, obscure and dark, And shares the nature of infinity."
William Wordsworth
(1770 – 1850)

The Mind

"The mind is its own place, and in itself, can make heaven of Hell, and a hell of Heaven."
John Milton
(1608 – 74)

March 25, 2009

હે જગત, મારા પુત્રને - - અબ્રાહમ લિંકન

હે જગત, મારા પુત્રને આંગળી ઝાલીને દોરજે;

આજે એણે શાળાએ જવાનો આરંભ કર્યો છે.

અત્યાર સુધી એ પોતાનો રાજા હતો, આજુબાજુનાં આંગણાંનો સરદાર હતો; વળી એની ઈચ્છાઓ સંતોષવા હું હાથવગો હતો.

પણ….હવે બધું બદલાઈ જશે. આજે સવારે એ ઘરનાં પગથિયાં ઊતરશે, હાથ હલાવશે અને મહાન સાહસનો આરંભ કરશે. એ સાહસમાં કદાચ યુધ્ધો, કરુણ ઘટનાઓ અને વેદનાઓનો પણ સમાવેશ હશે.

આ જગતમાં વસવા માટે શ્રધ્ધા, પ્રેમ અને હિંમત જોઇએ. એથી હે જગત, તું તેની કુમળી આંગળી પકડીને દોરજે અને જાણવા જેવું બધું જ શીખવજે. બની શકે તો આ બધા પાઠ મૃદુતાથી શીખવજે.

એણે બધું શીખવું તો પડશે. હું જાણે છું કે દુનિયામાં બઘા જ માણસો ન્યાયી નથી હોતા કે સાચા નથી હોતા. પણ એને શીખવજે કે એક બાજુ દુષ્ટ લોકો છે, તો બીજી બાજુ સંત લોકો પણ છે. પ્રપંચી રાજકારણીઓ છે, તો સેવાભાવી સજ્જ્નો પણ છે, જે જગતની સમતુલા જાળવી રાખે છે; અને દુશ્મનો પણ મિત્રો બને છે ખરા, ભલે તેમાં વાર લાગે.

એને એ પણ શીખવજે કે મહેનતથી કમાયેલો એક ડોલર મફત મળેલા પાંચ ડોલર કરતાં વધારે મૂલ્યવાન છે. હાર જીરવવાનું એને શીખવજે, પણ જીતવામાં કેવી મજા છે તે પણ એને શીખવજે. અદેખાઈથી એને અળગો રાખજે, સ્મિતનું મૂલ્ય એને સમજાવજે.

પુસ્તકોની અદભૂત દુનિયાનાં એને દર્શન કરાવજે. આકાશમાં ઊડતાં પંખીઓ, સૂર્યના પ્રકાશમાં ગુંજરાવ કરતી મધમાખીઓ, લીલા ડુંગરા પર ખીલેલાં પુષ્પોનું સનાતન રહસ્ય શોઘવા એને થોડોક નિરાંતનો સમય આપજે.

એને શીખવજે કે ચોરી કરીને પાસ થવા કરતાં નાપાસ થવામાં વઘારે પ્રતિષ્ઠા છે.

ભલે બીજા બઘા એને ખોટો કહે તોપણ એને પોતાના વિચારો પર વિશ્વાસ રાખવાનું શીખવજે. સજ્જ્ન સાથે સજ્જ્ન અને દુર્જન સામે અણમન રહેતાં શીખવજે. સૌનું ભલે એ સાંભળે, પણ જે સાંભળ્યું હોય તે સ્વીકારતાં એને આવડવું જોઈએ.

બીજાઓ જ્યારે પવન પ્રમાણે પીઠ બદલે ત્યારે ટોળાંને અનુસરવાને બદલે એ એકલો પોતાને માર્ગે જઈ શકે એ માટે એને બળ આપજે.

દુખ હોય ત્યારે એને હસવાનું શીખવજે, પણ રડવામાં શરમાવાપણું નથી તે પણ એને કહેજે. મીઠાશથી સાંભળવાનું ને કડવાશથી ન અકળાવાનું એને શીખવજે. આત્મા અને હદયનાં દ્વાર એ બંઘ ન કરે તે જોજે. ટોળાંની બૂમોથી એ નમી ન પડે અને જે સાચું છે તેને માટે જીવસટોસટની લડાઈ આપતાં એ અચકાય નહીં એમ એને શીખવજે.

હે જગત, આ બઘું એને મૃદુતાથી શીખવજે, પણ એને ખોટાં લાડ લડાવીશ નહીં. સુવર્ણ તો અગ્નિમાં તપીને જ શુઘ્ઘ બને છે.

મારી લાગણી કદાચ તને વઘુ પડતી લાગે, મારી માગણી મોટી લાગે તો પણ, હે જગત, તારાથી જે કાંઈ બની શકે એ બઘું કરજે, કારણકે એ મારો નાનકડો બહુ મજાનો દીકરો છે.

- અબ્રાહમ લિંકન

રાત દિવસનો રસ્તો વ્હાલમ

રાત દિવસનો રસ્તો વ્હાલમ, નહીંતો ખુટે કેમ?
તમે પ્રેમની વાતો કરજો, અમે કરીશું પ્રેમ.

તમે રેતી કે હથેળી ઉપર લખો તમારું નામ,
અમે એટલાં ઘેલાં ઘાયલ નહીં નામ કે ઠામ.
તમને તો કોઈ કારણ અમને નહીં બ્હાના નહીં વ્હેમ,
અમે કરીશું પ્રેમ.. રાત દિવસનો રસ્તો વ્હાલમ..

તમને વાદળ ધુમ્મસ વ્હાલાં, અમને ઉજળી રાત;
અમે તમારાં ચરણ ચૂમશું થઈને પારીજાત.
કહો આંખથી ગંગા જમના વહે એમ ને એમ,
અમે કરીશું પ્રેમ.. રાત દિવસનો રસ્તો વ્હાલમ..
-સુરેશ દલાલ

The More I Know

"The More I Know, the less I am."
-Henry Thoreau

March 24, 2009

Fools Rush In

"Fools rush in where angels fear to tread."
-“An Essay on Criticism,” by Alexander Pope.

Proverb

"Fools ask more questions in an hour than a Wise Man in a year."

કશા જેવી

મીઠ્ઠી માલિકની દયા જેવી
વાત છે ચોખ્ખી દીવા જેવી.

તારા જ શહેરમાં જિન્દગી મારી
તેં જ ફેલાવેલી અફવા જેવી.

છોડ રૂપક ઉશેટી દે ઉપમા
એ નથી કોઇ કે કશા જેવી.

દિલ બન્યું જામ ત્યારથી ઝાહિદ
હરકોઇ ચીજ છે સુરા જેવી.

સ્મરણ તારું છે સાતસોછ્યાસી
યાદ તારી છે શ્રી ૧| જેવી.

ગઝલ લખી દ્યો સીધીસાદી, અદમ
જીવીકાકીની સવિતા જેવી.

- અદમ ટંકારવી

શેર

ડૂબી ગયું છે આખું નગર રોશની મહીં.

તારા સ્મરણનું મીણ અહીં ઓગળ્યું હશે.

- દિલેર બાબૂ